Alle berichten van Werner

Lopen, Snelheid, Sport, Wedstrijd

10 Miles “Koen Van Dijck”

Een reactie plaatsen

Na enkele weken specifieke voorbereiding voor de marathon staan er deze week twee wedstrijden op het programma. Niet ideaal, maar ik ben niet de prof die zijn schema op de letter moet volgen.

De afgelopen weken heb ik vooral lange duurlopen gedaan afgewisseld met lange intervallen. In de laatste twee weken komen de loopkilometers dan ook boven de 100km/week uit. Deze week zullen er minder kilometers, maar zullen op donderdag en zondag vooral snellere kilometers gelopen worden.

Vandaag, donderdag 14 september, staat een 10 mijl geprogrammeerd. Dit is een wedstrijd die georganiseerd worden door het bataljon Artillerie in Brasschaat. Dit is dus een militaire wedstrijd, met enkel militairen aan de start. Dit betekent alles behalve dat er weinig kwaliteit aan de start staat, integendeel. Toch blijkt de opkomst vrij laag te liggen en blijkt er veel kwaliteit niet aanwezig te zijn.

Met veel file en regenbuien arriveer ik gelukkig nog tijdig aan de start. De wegen liggen nat en spekglad. Tijdens de opwarming had ik echt moeite om vooruit geraken en dus besluit ik om toch andere schoenen aan te doen voor de wedstrijd. Er werd me wel verzekerd dat het gedeelte ‘onverhard’ goed beloopbaar is. Bovendien ligt de enkel de weg in de buurt van start en aankomst er zeer glad bij, omdat hier quasi nooit gereden wordt.

Oef, net voor de start komt de zon er terug door en het ziet er naar uit dat we een mooie wedstrijd gaan krijgen. Intussen weet ik aan welke snelheid ik ongeveer kan starten en probeer zeker niet té snel te vertrekken. Het zijn twee ronden van 8km en ik wil zeker niet te veel verval zien in de tweede ronde. Onmiddellijk na de start hang ik ongeveer vierde-vijfde. Het blijft moeilijk om in te schatten hoe sterk de tegenstand is en op de kledij mag je je natuurlijk ook niet baseren. Toch doe ik het.

Halfweg de eerste kilometer word ik ingehaald door iemand waarvan ik zeker ben dat ik die het hogere tempo gaat volhouden. Dat wordt zeker een kandidaat winnaar. Van de anderen die voor en in de buurt van me lopen, twijfel ik of ze niet te snel gestart zijn. Ik blijf sowieso rustig maar toch houd ik de snelheid vrij hoog. Ik zal blijven proberen de voorgangers bij te benen, op eentje na dan toch.

Na iets meer dan één kilometer verdwijnt de zon en gaan de hemelsluizen open. De regen vindt al snel een weg door de bomen en het lichaam krijgt volop waterkoeling. Intussen loop ik op de tweede plaats, maar de vogel is al gaan vliegen; de koploper verdwijnt al uit het zicht voor elke bocht. Dit maakt het veel moeilijker omdat ik nu zelf de weg moet ‘zoeken’. De regen heeft de weg wel gevonden en valt intussen met bakken uit de lucht. De seingevers, echt voldoende aanwezig, proberen zich droog te houden en schuilen steeds verder onder de bomen.

Gelukkig wacht er één van de twee begeleiders op de fiets op  de tweede loper zodat ik ook zie waar ik naartoe moet lopen. Mijn nummer is losgekomen en bij een poging om het opnieuw vast te maken, vliegt het zelfs volledig weg. De regen blijft met bakken uit de lucht vallen en de wegen geraken stilaan vol te staan met water. De eerste ronde leg ik af in minder dan 30 min! Hopelijk ben ik toch niet te snel aan het lopen en houd ik dit nog 8km vol.

Tijdens de tweede ronde blijft het meer dan hevig regenen. Ik probeer de grootste plassen te ontwijken, maar af en toe mislukt dit toch waardoor mijn voeten/schoenen intussen doorweekt zijn. Ik merk zelfs dat de fietser het ook niets te warm heeft en af en toe met zijn handen moet schudden om ze wat op temperatuur te houden. Bij deze wil ik mijn dank en respect uitdrukken voor de begeleiders en seingevers die al dan niet vrijwillig, in dit weer, voor een goede organisatie zorgen.

Donker en nat, meer valt er over deze tweede helft niet te zeggen. Ik kan gelukkig het tempo min of meer vasthouden, zodat er geen gevaar meer dreigt van achteruit. De aankomst, na 16km, bereik ik na 1u00’34”. Dit is veruit mijn beste tijd op deze afstand. Mijn horloge duidt op dat ogenblik nog maar 15,7k aan dus probeer ik nog wat verder te lopen tot de 16,1 of exacte 10M.

Gelukkig is de aankomstzone overdekt en heeft de organisatie voor warme thee gezorgd. Uitlopen in dit weer zou eerder voor onderkoeling zorgen en ik verkies om toch maar voor de warme douche te kiezen. Dat een warmwaterstraal zo pijn kan doen, heb ik ook nu pas een eerste keer gevoeld. Na de douche is het wachten op de prijsuitreiking. Er zijn leeftijdscategorieën, waardoor ik niet een tweede plaats algemeen, maar een eerste plaats veteranen gelopen heb.

 

     

Lopen, Sport, Wedstrijd

B.In.Kom-Run 2017

Een reactie plaatsen

Exact twee weken na de Bierloop staat de volgende wedstrijd op het programma. Vandaag loop ik de derde manche van de marathon van Lubbeek; dit keer is Binkom aan de beurt.

Op het programma staat een 14km-lange stratenloop in een glooiend landschap. er zijn dus niet echt steile hellingen, maar vlak is het alleszins niet. Het is afwachten wie er allemaal aan de start zal verschijnen. Binkom is traditioneel de minst populaire loop van de vier, maar dit wil niet zeggen dat er geen sterke lopers aanwezig zijn.

Reeds lang voor de start zijn de sterkste lopers al aanwezig. Eentje loopt zelfs de 4K ook mee. Het is dus al snel duidelijk wie één en twee gaat worden hier. Samen met Kevin lopen we een deel van de omloop als opwarming. Na meer dan 4K komen we terug aan de start en lopen we elk apart onze korte versnellingen. Hiermee zijn we meer dan goed opgewarmd. Het weer is zomers, +25°C, zeker als je dit vergelijkt met de laatste dagen. Deze opwarming geldt ook als verkenning voor het parcours. In de afgelopen week heb ik hier ook gelopen, maar ik liep in omgekeerde richting 🙂 .

Vooraleer het startschot kan gegeven worden, is het nog even wachten op de laatste deelnemers van de vorige wedstrijd, de 7K. Een goede 10-tal minuten na het voorziene startuur kunnen we dan toch van start gaan. Op het eerste zicht zie ik drie ‘concurrenten’ die voor me gaan eindigen. Zonder vergissingen kan ik dus vierde worden, net geen podium dus. Hier is geen podium voor Masters +35 voorzien, al zou ik hier tweede Master kunnen worden.

Onmiddellijk bij de start loop ik als vijfde. De drie verwachte, snellere lopers en nog eentje die gewoonlijk snel start, maar die ik normalerwijze wel kan inhalen. De eerste 500m zijn dalend, onmiddellijk gevolgd door een klim van 1,5km. Pas op het einde van de beklimming haal ik de vierde, snel startende, loper in, maar dit keer lost hij niet. Toch hoor ik aan zijn ademhaling dat ik mij geen zorgen hoef te maken.

Bij de volgende helling moet hij wel lossen. Op dit ogenblik is de vierde plek al vast. Ik heb daarvoor al niemand achter mij gezien. Het is al geruststellend dat ik niet meer denken om deze vierde plek te verliezen, tenzij ik zelf een inzinking krijg. Doseren, zeker bij dit warm weer, is duidelijk de boodschap. Een derde plek is normaal niet haalbaar. De loper die voor mij is, loopt in dit soort wedstrijden 5″ à 10″/km sneller dan ik. Toch loopt hij dit keer niet echt van me weg en heb ik steeds iets om me op te focussen. Op die manier passeren we de aankomst voor de eerste keer en beginnen we aan een tweede, identieke ronde. Met een hartslag van 170 hs/min loop ik nog niet in overdrive en zal ik die tweede ronde niet al te veel moeten vertragen.

Droom ik of kom ik werkelijk korter bij mijn voorligger? Hij loopt nochtans steeds sneller dan ik en zou ik hem dit keer kunnen bijhalen?? Zonder overmoedig te worden, houd ik het tempo vrij hoog en besef dat ik toch iets korter kom, zeker op de hellingen. Net voor we van de grote baan rechts draaien richting bos, kom ik net achter hem. Nu kies ik ervoor om bij hem te blijven, want ik weet dat hij in het bos beter (lees: sneller) loopt dan ik. Toch voel ik in het bos dat ik hem goed kan volgen en dat zelfs mijn hartslag ruim onder de 170 hs/min blijft.

Net na het bos is het nog 2,5K gaat het terug bergop. Nu moet ik het verschil maken. Ik versnel dan ook en hoop dat hij moet afhaken. Het gaat hier wel over de derde plaats!! Na enkele honderden meters voel ik dat hij moet lossen. Hopelijk heb ik niet te veel op mijn adem getrapt (piekhartslag van 179 hs/min) en kan ik de inspanning volhouden tot het einde. Na de helling kan ik het tempo nog wat opdrijven en zo mijn derde plaats veilig stellen. Uiteindelijk heb ik zelfs een voorsprong van meer dan een halve minuut. Bij de twee vorige Lubbeekse stratenlopen (Linden en Lubbeek) was hij voor me; dit keer ben ik voor hem.

 

Lopen, Sport, Wedstrijd

Bierloop 2017

Een reactie plaatsen

Midden augustus staat er in Holsbeek een Bierloop op de agenda, georganiseerd door jeugdhuis Tveldeke.

Na de intervaltraining van woensdag las ik donderdag een relatieve rustdag in met enkel een traag loopje van bijna 7Km. Op vrijdag voel ik dan alweer kriebelen en ondanks de lekkere (en iets zwaardere) maaltijd ’s middags maak ik er een tempoloop van. Na het werk loop ik mijn Pellenbergtoer (15Km) @ 4’19” min/km. Op dat ogenblik ging ik er niet van uit dat daags nadien een wedstrijd zou lopen.

Zaterdagochtend bestond de wedstrijd nog enkel in mijn gedachten, maar stond nog niet in mijn agenda. Pas bij de keuze van het middageten beslis ik om toch deel te nemen aan de Bierloop en wissel het warme middageten in voor een lichtere maaltijd bestaande uit havermout met banaan en bosbessen. Bovendien zijn mijn bussen etixx Isotonic op en moet ik het doen met water.

Het is duidelijk dat ik geen topatleet ben; na de tempoloop van de dag voordien voelen mijn benen echt zwaar aan. De opwarming voor de wedstrijd zal dus iets uitgebreider moeten zijn. Gelukkig is de start niet ver van huis en kan ik met de fiets rijden. Dit is al een eerste opwarming. De inschrijving gaat vlot en ruim op tijd ben ik klaar om aan de opwarming te beginnen. Een 30-tal minuten voor de start begin ik effectief aan de opwarming. Het wordt een zware wedstrijd en daarom wil ik niet te veel krachten verspillen. Dankzij enkele ‘anciens’ beslis ik toch om gewone loopschoenen aan te doen en niet de trailschoenen die ik meegebracht heb. Het parcours is, ondanks de regen, goed beloopbaar en bovendien zijn er teveel stukken waar trails nadelig zijn.

Tijdens de verkenning loop ik nog eens de helling van de eerste kilometer op en besef dus maar al te goed dat deze iedere deelnemer tot in het rood zal doen gaan. Het wordt dus opletten geblazen om niet over de limiet te gaan. Bij de start zet ik me zeker niet helemaal vooraan. De start is zelfs een gezamenlijke start van de 3K, 7K en 14K. Het is dus niet in te schatten hoe snel de concurrenten van de 14K vertrekken.

Net na de start zoek ik mijn goed ritme zonder te forceren, maar ook zonder te traag te willen starten. Op de helling begin ik er al enkele in te halen, maar word ik zelf toch ook ingehaald; hopelijk enkel door deelnemers van de 7K. Op het einde van de weg wordt het steeds steiler en dus steeds zwaarder. Het begin van het bos is zelfs nog steiler en hier is het echt op de adem trappen. Eénmaal boven wordt het een bosloop met afwisselend stijgend en dalend, smalle en brede wegen, verhard en onverhard. De enige constante is de hoge hartslag. Alhoewel. Na iets meer dan 2K kijk ik naar mijn horloge en zie een hartslag van amper 135 hs/min. Ondanks mijn horloge redelijk vast gedragen wordt, is dit duidelijk onvoldoende om een goede meting te hebben. Ik trek het bandje dan snel wat strakker aan en niet veel later verschijnen realistischere cijfers: 170 en meer.

Toch loop ik vooral (en alleen) op gevoel. Op de hellingen kan ik sowieso niet sneller en bij de afdalingen zit er niet ook al niet veel marge op. De enkele vlakke stukken zijn de enige stroken waar ik net onder de limiet kan lopen.

Bij het ingaan van de tweede ronde is het echt sterven op de eerste helling in het bos. Er loopt iemand vlak achter mij en ik loop al boven de limiet. Helemaal boven neem ik gelukkig een kleine afstand. Iets later zie ik mijn voorligger en heb net gehoord dat ik op de zesde plaats loop. Spijtig genoeg herken ik mijn voorligger en weet dat hij op reserve loopt. Zodra ik iets korter kom, versnelt hij opnieuw. Hem inhalen wordt dus onmogelijk. Intussen heb ik een aardige voorsprong op mijn achterligger en probeer ik in te schatten waar hij ergens zit. Voorlopig heb ik voldoende voorsprong en tel de kilometers af. Ik kan de snelheid hoog houden en behoud dus mijn zesde plaats.

Wetende wie er allemaal gestart is, ben ik meer dan tevreden met deze plaats. Spijtig genoeg zijn er maar twee senioren voor mij en word ik dus vierde master en dus geen podiumplaats. Toch keer ik heel tevreden naar huis, met een fles Broeder Jacob.

     

Wearables

Garmin Forerunner 935: hoe en waarom?

Een reactie plaatsen

Nooit had ik het gedacht en toch is het gebeurd: de overstap van Suunto naar Garmin. Lees hier het hoe en waarom ik deze grote stap gezet heb.

Afghanistan 2013

Sinds 2013, tijdens mijn verblijf in Afghanistan, ben ik een gelukkig Suunto-gebruiker. Alles begon met

Suunto Ambit HR

de upgrade van de Suunto Ambit

naar de Ambit2. Mijn Scandinavische en Amerikaanse collega’s spraken ervan.

Suunto Ambit2 HR

Vele militairen droegen horloges van Suunto en bovendien konden deze gekocht worden in de plaatselijke winkeles. Plaatselijk is in dit geval heel letterlijk te nemen, want het leven speelde zich alleen af binnen de muren van het Camp Marmal in Mazar-i-Sharif, in het noorden van Afghanistan. Zoals steeds begon ik mij meer en meer te interesseren in deze type van horloges. Suunto kende ik al veel langer, vooral gekend van duikapparatuur en horloges met luchtdrukmeting waaruit de hoogte bepaald wordt, onafhankelijk van de GPS en dus ideaal tijdens helicoptervluchten.

Na het veelvuldig bekijken van alle mogelijke modellen van Suunto en andere is er opeens de aankondiging van de Suunto Ambit2 HR en deze zal het worden. Zoals steeds met nieuw aangekondigde modellen is het moeilijk om deze onder de officiële prijs te vinden. Uiteindelijk, na enkele weken zoeken, zal deze via Amazon naar Afghanistan verstuurd worden. Na de aankondiging van de Ambit3, ga ik weer overstag en schakel over naar dit nieuwe topmodel, de Suunto Ambit3 Peak HR.

Andere merken zitten ook niet stil en met Garmin’s aankondiging van de Fenix 3, moet Suunto dringend met een upgrade komen. Ze komen dan ook vrij snel, waarschijnlijk iets té snel, met de Spartan op de markt, niet alleen een stijlvolle horloge, maar een alleskunner met touch screen. Dit is een super horloge die je ook zonder schroom kan aanhouden wanneer je niet sport en zelfs in maatpak bent. Toch verschijnen er al snel en veel negatieve reacties, gaande van minder nauwkeurige GPS en het ontbreken van basisfuncties zoals wekker, …

De updates van Suunto volgen elkaar vrij snel op en steeds wordt er hard gewerkt aan de gevraagde aanpassingen en wordt de GPS-nauwkeurigheid steeds beter.

Begin november 2016 ben ik New York voor de ‘plaatselijke‘ marathon en tijdens het bezoek van de beurs, daags voordien, koop ik deze prachtige horloge: Suunto Spartan Titanium All Black HR.

Bij Garmin zitten ze natuurlijk ook niet stil en komen vrij snel na de Fenix 3 (HR) uit met de Fenix 5 in verschillende versies. Intussen is bij de meeste merken (Suunto, TomTom, Garmin, …) de hartslagmeting aan de pols ingeburgerd. Ondanks mijn Super Suunto nog geen jaar oud is, blijf ik toch geïnteresseerd in alles wat er in dit segment op de markt komt. De concurrentie heeft duidelijk veel meer toepassingen, gaande van slaapanalyse, rusthartslag, stappenteller, … De nieuwste versies van Garmin, Fenix 5.., doen elke 1à2 seconde een meting en dit 24/7. Bovendien is de cpmptabiliteit met andere toestellen en toepassingen, zoals smartphones, weegschalen, Training Peaks, … ongezien.

Met een collega is deze nieuwe horloge meer dan een dagelijks gespreksonderwerp. Als bezitter van een Suunto Ambit3 Peak kriebelt het nog erger om deze nieuwe evolutie van multisport en outdoor horloge aan te schaffen. Mede door onze dagelijkse gesprekken, hakt hij de knoop door en verschijnt op een morgen met de nieuwe Garmin Fenix 5X, hét topmodel van Garmin. Hierdoor begin ik nog meer te lezen over de mogelijkheden van de technologisch wonder. Na verschillende reviews en youtube-filmpjes leer ik de Garmin Forerunner 935 kennen. Volgens DC Rainmaker is het een Fenix 5P, P van plastic, en de opvolger van de 920XT. Deze multisporthorloge weegt amper 49g en kan hetzelfde dan de Fenix 5 en zelfs ietsje meer. De Fenix 5X heeft natuurlijk de mogelijkheid om kaarten te gebruiken.

Hoe meer ik lees, hoe meer ik geloof dat ik die horloge nodig heb. Na het werk, passeer ik dan ook eerst bij AS Adventure en koop de Garmin Forerunner 935. Zo blij als een klein kind, fiets ik verder naar huis en begin met de ontdekkingstocht naar de mogelijkheden van dit toestel. De fietstocht naar huis wordt nog geregistreerd met mijn getrouwe Suunto Spartan en dat wordt, toevallig, mijn DUIZENDSTE move op Movescount. Na 1000 activiteiten stap ik over van Suunto naar Garmin. Een nieuwe wereld verschijnt …

Garmin Forerunner 935 Box

Mijn bevindingen lees je nog wel.

Duurloop, Lopen, Sport, Training

Lange duurloop op vrijdagmiddag

Een reactie plaatsen

Na de min of meer tegenvallende intervaltraining van afgelopen woensdag en een rustdag, wil ik vandaag aan de basis werken met een lange rustige duurloop.

Het parcours ligt vast, de afstand niet. Om te starten loop ik naar Heverleebos en maak daar mijn vierkant rondje langs de Langen-daalstraat die langs het militair domein loopt. Het is al vrij warm en dus zal lopen met lage hartslag nog iets moeilijker worden.

Tot aan de eerste beklimming van de “Poggio” lukt het vrij goed om de hartslag onder de 140 hs/min te houden. Op de helling zelf let ik natuurlijk niet op de hartslag, maar probeer er wel goed ademend en zonder diep te gaan te blijven lopen. De maximale hartslag bedraagt 163 hs/min en dat valt al bij al nog wel mee.

Na deze beklimming is het de bedoeling om verder te lopen in rustige modus, maar toch liggen zowel de snelheid als de hartslag iets hoger. Het wordt dus opnieuw concentreren om in dat rustige langeduur-tempo te blijven lopen. Intussen rijst de idee om er niet één maar twee extra rondje bij te voegen. Op het knooppunt 76 draai ik dus niet linksaf richting E40, maar begin aan een tweede rondje. Hiervoor kies ik het smallere weggetje langs een kabbelend beekje. De weg ligt er vrij goed beloopbaar bij.

De tweede beklimming gebeurt vanuit een zijweggetje maar verloopt analoog en zelfs met exact dezelfde maximale hartslag van 163 hs/min. Dan begint het twijfelen. Ga ik er nog een rondje van 5K aan toevoegen of keer ik terug richting Leuven. Een duurloop van 25K op vrijdagmiddag, bij dit weer, is toch al helemaal niet slecht.

Toch kies ik ervoor om er dat extra rondje nog bij te doen. Dit keer loop ik langs de volledig rechte Nieuwendreef. Bij de derde beklimming van Poggio deel 2 loop ik zelfs nog iets sneller met een iets minder hoge gemiddelde hartslag, maar opnieuw met exact dezelfde piek van 163 hs/min.

Intussen ligt de hartslag veel hoger en krijg ik hem niet meer onder de 150 hs/min. Is dit dan toch het rondje te veel? Ben ik nu bezig met spierafbraak. Het is duidelijk dat 30km lopen zonder herbevoorrading en zonder defit te drinken vooraf, geen goed idee is. Wanneer zal ik het ooit leren?

 

        

Duurloop, Interval, Lopen, Sport, Training

Een weekje routine, met lange interval

Een reactie plaatsen

De marathon is nog ver, maar toch zijn alle schema’s al gestart. Ik houd me voorlopig nog aan mijn traditioneel weekschema.

Na de wedstrijd van zondag in Glabbeek neem ik op maandag toch complete rust. Het is misschien dit keer niet echt nodig, maar de hamstring blijft voelbaar en ik wil in de eerste plaats blessurevrij blijven. Ik ben duidelijk geen 20 meer.

Op dinsdag moet er dan natuurlijk wel gelopen worden. Ondanks de rustdag van gisteren, ga ik vandaag ook niet voluit. Morgen staat er immers een intervaltraining op het programma. Mijn vertrouwde omloop “Sequoia” is toch iets te weinig en dus moet ik wat improviseren. Veel improvisatie komt er toch niet aan te pas; ik vertrek langs dezelfde weg en loop verder, onder de E40, tot aan The Shelter in Korbeek-Dijle. Zonder veel afwisseling keer ik langs dezelfde weg terug naar mijn startplaats. Dit wordt dan een looptochtje van 14,5K en dat aan een relatief rustig tempo.

Ter hoogte van km 4 haal ik iemand in en blijf dan naast hem lopen. Hij draagt oortjes en dit betekent voor mij dat hij geen gesprek wilt aanknopen. Ik zeg dan ook niks. Het duurt zelfs echt lang eer hij doorheeft dat er iemand langs hem loopt. Nadat hij het dan toch doorheeft, blijven de oortjes zitten en lopen we muisstil naast elkaar gedurende meer dan 10 minuten. Aan de tweede bunker, op km 6.5, draait hij terug. Dit keer volg ik hem niet en loop volgens mijn strikte planning tot aan het einde van dit pad (Stationsstraat) om daar 180° te draaien. Op de terugweg is er niemand meer om langs te lopen en houd ik tempo (4’45″/km) stabiel.

        

Op woensdag staat er, traditiegetrouw, een intervaltraining op het programma. Dit keer wordt het geen moeilijk schema, ook al had Jeroen ons een mooi alternatief voorgesteld, met progressieve snelheidsopbouw. Ik houd het bij de eenvoudige rechttoe-rechtaan vijverrondjes. Als snelheid kies ik voor 22″/100m. Ik zou misschien iets sneller moeten kunnen, maar ik denk dat ik al blij mag zijn als ik dit vandaag kan volhouden. Spijtig genoeg ben ik de enige die hiervoor kies en dus bepaal ik zelf het tempo. De eerste vijverronde leg ik af in 5′ rond en blijf dus echt goed in de buurt van de vooropgestelde 22.

Na een recuperatie van 600m (3′) begin ik aan mijn tweede ronde. Het begint al direct zwaarder te worden. Ondanks de relatief lange recuperatie voel ik dat dit niet de eerste is. Ik probeer de snelheid op mijn niveau te houden en klok deze ronde af na 5’03”. Net iets trager. Toch maar vol goede moed en met de nodige motivatie aan de volgende ronde beginnen, resultaat 4’57”. Opnieuw iets sneller, maar de hartslag heeft wel de grens van de 180 hs/min bereikt. De verzuring is hiermee ontegensprekelijk ingezet, zonder lactaattest om dit aan te tonen. De recuperatie rond de kleine vijver moet voor de nodige herstelling zorgen.

We zijn sowieso al half, maar de volgende ronden moeten nog gelopen worden. Bij de vierde moet ik weer vrij diep gaan om deze te kunnen afleggen in 5′. De vijfde ronde loop ik opnieuw tegen de limiet aan om net boven de 5′ uit te komen (5’03”). Ik pas voor een zesde ronde omdat ik vrees dat dit er eentje te veel gaat worden.