Tag archieven: Marathon

Valencia Marathon 2021

5 december 2021 Werner Een reactie plaatsen

Derde marathon van 2021 en tweede ‘echte’ zoals ‘vanouds’: met duizenden anderen aan de startlijn en genietend afzien tot aan de finish.

Het lijkt alsof het vanzelf gelopen is, maar dat deed het niet. We moeten al terug gaan tot december 2019 wanneer we op het werk spraken over de marathon van Valencia. Iedereen die ooit al aan de start stond, vind dit een fantastische marathon. Ook bij DCLA-leden is deze marathon goed gekend. De makers van de podcast ‘The Running Crew’ hebben het er al over sinds hun eerste aflevering.
Op de eerste werkdag van 2020 vroeg een collega op het werk of ik al ingeschreven was, want de editie van december 2020 zat al bijna vol. Zonder veel nadenken schre ef ik me in en zo was ik ingeschreven voor de 40th Valencia Trinidad Alfonso EDP Marathon 2020. Veel zorgen maakte ik me niet, want eerst zou ik nog in Londen lopen in april en de Great Breweries Marathon in mei.

“Zou”, en de rest is intussen geschiedenis. Hotel geboekt, vluchten gereserveerd, … Toch stonden er in december 2020 enkel elite-atleten aan de start. Alles wordt omgeboekt naar december 2021 en hopelijk lukt het dan wel.

Van lange termijn planning is het nog moeilijk spreken. De Marathon van Londen van april 2020 wordt gelopen in oktober 2021 en de marathon van Valencia van december 2020 vindt dan toch plaats één jaar later. Na de selectiewedstrijd in mei 2021 loop ik dan opnieuw twee marathons kort achter elkaar. Amper 9 weken na het AWMM World Championship for Age Groups zal ik aan de start staan op de Pont de Montolivet in Valencia.

In tegenstelling zoals bij de vele grote buitenlandse marathons is inschrijven dit keer wel het gemakkelijkste, maar je moet er wel tijdig bij zijn. De reis er naar toe daarentegen is het dat niet. Betaalbare vluchten en hotel vinden is niet altijd evident. Het hotel lag natuurlijk al bijna twee jaar vast. Destijds had ik gekozen voor het Primus Hotel Valencia, een viersterren hotel op wandelafstand van start en finish. Na afloop kan ik dit hotel zeker aanraden.

Voor de vluchten vanuit Brussel naar Valencia heb je keuze tussen Ryanair en Vueling. Beide betaalbaar, maar wel met een duidelijke persoonlijke voorkeur voor de tweede. Vanuit de luchthaven geraak je makkelijk naar het centrum via de metro. Met de automaten kan je best een rittenkaart kopen en deze opladen met 5, 10, … euro en deze ook gebruiken voor je reisgezellen.

In de luchthaven vind je affiches van de marathon

Het gekozen hotel is relatief goed bereikbaar via de metro vanuit de luchthaven. Je moet wel nog 800m stappen vanuit de metrohalte. Het hotel heeft alles wat nodig is. Het ontbijt, niet te duur, is schitterend en op de dag van de marathon is er een extra vroeg ontbijt (6.00u), zodat de eerste starters nog tijd hebben om iets te gaan eten. Eén gouden tip: vraag een kamer die niet (te laag) aan de straatkant ligt. Daar heb je last van straatlawaai (autoverkeer) en is de wifi te zwak. Dit is niet van horen zeggen.

Valencia heeft echt wel de ideale opbouw als gaststad voor een marathon. De dagen voor en na de marathon kan je er een echte citytrip van maken. Er is veel te zien gaande van historische tot de modernste archtectuur. Bovendien is de locale eetcultuur om duimen en vingers bij af te likken.

Ook aan de lopers werd gedacht. Het “stadspak’ slingert zich uit van het verre oosten tot ver naar het westen. Vanuit de hele stad ben je vlakbij dit park waar je rustig kan lopen en waar de fietsers een eigen strook krijgen. Mijn laatste voorbereiding-loopjes op vrijdag en zaterdag doe ik dan ook daar. Als je dan enkele elitelopers van het nn running team tegenkomt, kan je dag niet meer stuk. De zon en de aangename temperatuur, midden in de Europese winter, vervolledigen dit gevoel. Het wordt me nu al duidelijk waarom Valencia de perfecte marathonstad is. De rest van de zaterdag breng ik in alle rust door met het klaarleggen van het beroemde ‘manneke’, het herlezen van de laatste richtlijnen en het bekijken van het parkoers. Dit laatste gebeurt nu wel in functie van de voorspelde windrichting. Het is al enkele dagen goed voelbaar, maar de wind gaat de enige spelbreker kunnen zijn. Hopelijk vind ik op de stukken met tegenwind een rug om me achter te verschuilen.

Zondag 5 december: marathondag

Zoals steeds is deze laatste nacht iets korter. Echt veel vroeger gaan slapen gaat echt niet en de wekker zorgt er dan gelukkig wel voor dat we tijdig wakker worden. Het is verre van mijn eerste marathon, dus ik weet wel wat er doen is op een ochtend van een marathon. Om 6u gaat de deur van de ontbijtzaal open. Het is dus de bedoeling om iets voor zessen daar te zijn. De marathon-outfit wordt aangetrokken, maar wel nadat de hartslagband wordt vastgetapet en op gekende schuurplekken wat vaseline wordt aangebracht. Om tien voor zes was ik allesbehalve de eerste aan het ontbijt. En toch ging de deur niet vroeger dan de vermelde 6u open. Intussen stond er al een vrij lange rij en ook hier geen versoepeling. Iedereen werd gecontroleerd of hij was ingeschreven voor dit ontbijt.

Bij marathons waar een dergelijk ontbijt niet voorhanden is, voorzie ik mezelf van brood en confituur. Dit volstaat ruimschoots als marathonontbijt. Vandaag word ik verleid door een heel uitgebreid buffet en toch houd ik me aan het gekende recept. Na enkele sneetjes brood en een croissant kan ik al terugkeren naar de kamer om me verder klaar te maken. Met de start om 8.15u wil ik toch tegen 7u ter plaatse zijn. Vanuit het hotel is het amper 15 minuten wandelen. Net over de Pont l’Assut de l’Or kom je als marathonloper nog in aanrakinig met de nachtleven van Valencia. Eigenlijk is het nog nacht; het is effectief nog donker én zondagochtend. Ter hoogte van het ronde punt staat het vol jongeren wachtend op een taxi en die het heel grappig vinden om iemand te zien rondlopen in sportkledij. Gelukkig geraak ik er ongeschonden door om dan vast te stellen dat de weg naar de tentjes nog gesloten is. Het is dus nog wachten eer je richting het juiste tentje kan stappen om je “finish-bag” af te geven.

Eigenlijk is het meer wachten dan effectief opwarmen. Om niet te vroeg in het startvak opgesloten te zitten, blijf ik rustig zitten en mezelf warm houden. Vóór zonsopgang en in lichte sportkledij is het toch net iets te fris om stil te zitten. Het is dus toch beter om richting startvak te gaan en daar proberen op te warmen.

Hoe geraak je in een startvak? Moeilijk kan dat toch niet zijn. En toch is het dat.

Boven de ingang naar het elitevak hangt foutief het bord met de borstnummers van Wave 1, maar wel doorstreept waardoor je kan zien dat het fout is. Boven ‘onze’ ingang hangt dan natuurlijk ook een foutief bord, maar niet doorstreept. De vrijwilligers die de controle doen houden vast aan dat bord waardoor we met het juiste nummer niet het voorziene startvak in mogen!! Natuurlijk ben ik niet de enige met dit probleem. Net voordien zag ik iemand met een vestje van Trenara. Als trouwe luisteraar van de podcast ‘The Running Crew‘ met o.a. Christophe, co-founder van de Trenara-App, herkende ik hem meteen. Zelfs door het beluisteren van een podcast kan je iemand herkennen. Na een kort kennismakinggesprekje zochten we samen een toegang naar ons startvak, maar wel via het andere startvak en hadden we dus een hele weg af te leggen, door de intussen talrijk aanwezige lopers. Via het achterliggend startvak konden we ons gelukkig wel toegang verschaffen tot het juiste startvak. Dankzij de aangename en ontspannen babbel met Christophe kwam het startschot sneller dan verwacht en na een snelle ‘Succes!’ was er nog net genoeg tijd om op de sporthorloge op Start te drukken. Enkele tellen later liep ik de marathon van Valencia!

De start

Eigenlijk zou deze blog nu pas mogen starten. het gaat trouwens over de marathon. Vraag me niet waarom, maar ik kan geen blog vullen door enkel te schrijven over het lopen van 42km. Deze marathon was eigenlijk één van mijn hoofddoelen van 2020. In planning zou ik in april de marathon van Londen lopen (uiteindelijk op 3/10/2021) en dan in december (verplaatst naar 5/12/2021) deze van Valencia. Ik ben duidelijk Bashir Abdi niet en kan me 2 maanden na een vorige marathon niet opladen om nog beter te doen. Dit wil helemaal niet zeggen dat ik onvoorbereid aan de start kwam. Het is hier vandaag in ieder geval niet de bedoeling om een ‘personal best’ te lopen.

Dat wordt ook metaan duidelijk. Ondanks ik hier een sterke tijd wil neerzetten, wil ik ook niet te langzaam lopen. De eerste kilometers schommelen tussen 3:55 en 4:00 min/km, maar neigen eerder naar de 4:00. Ik loop elke 5 km dan ook netjes op 20 min.

Tussentijden elke 5k — Reële tussentijden

Met bovenstaande afbeelding is eigenlijk alles gezegd. Mijn snelheid blijft vrij stabiel, tenminste tot net voorbij de 30km. De hartslag lag al van net voorbij de start iets hoger dan zou mogen. Als je daarbij weet dat er de bewuste marathondag toch wel te veel wind stond (vraag het maar aan Koen Naert e.v.a.) was dit tempo iets te hoog gegrepen. Je moet dan geen toptrainer zijn om te weten dat dit dan fout afloopt. Het tempo was dan ook niet houdbaar tot op het einde. De laatste kilometers waren dan ook geen pretje. Beschouw ze maar als een lijdensweg. Deze marathon kan als gevoel perfect vergeleken worden met deze van twee maanden geleden in London. De laatste 10km is elke pas een inspanning. Het is op deze momenten dat je beseft waarom je traint én waarvoor die zwaardere (lange, intensieve, …) looptrainingen dienen. Het is de tweede helft van de marathon die je moet trainen !!

Eindelijk de finish

Deze finish van de Valencia Marathon is echt wel eentje om naar uit te kijken en niet alleen omdat de wedstrijd daarmee afgelopen is. De laatste kilometers zijn echt wel het beleven waard. Bij geen enkele marathon is het publiek zo nadrukkelijk aanwezig. Bij het verlaten van de stadscentrum staan er zoveel mensen dat de doorgang voor de lopers amper twee meter breed is. Je wordt er letterlijk vooruit geroepen. Verder richting aankomst wordt alles gedaan om de lopers te behagen. De blauw gekleurde ondergrond maakt het zeer aangenaam om te lopen. Mijn hersenen én benen hebben het al lang opgegeven maar het mentale neemt het hier volledig over. De overschakeling van asfalt naar de blauwe loper doet je echt beseffen dat de allerlaatste reserve mag aangesproken worden, ook al kan je de finishboog nog niet zien. Het allerlaatste gedeelte, in de Ciutat de les Arts i les Ciències (City of Arts and Sciences) is zo prachtig dat er geen slechte foto’s kunnen gemaakt worden. De laatste 100m is het lopen alsof je gewonnen hebt en als overwinnaar op de foto wilt staan.

Moe, kapot, maar oh zo voldaan over de finish !

Wat de Valencia nog speciaal maakt, is het aantal snelle lopers. Deze marathon heeft echt wel een aantrekkingskracht op snelle lopers en niet het minst uit België. De datum en het klimaat spelen hiervoor een beangrijke rol. De marathon ligt vergenoeg van het zomerseizoen en dus kunnen piste-atleten zich nog aanpassen aan de marathonafstand. Bovendien kunnen lopers die het niet zo hebben met de warme zomermaanden hun voorbereiding van 13 weken NA de zomer uitvoeren. Door de vele snelle lopers is het iets minder inetessant om hier veel punten te scoren voor de Abbott World Marathon Majors rankings. Met een eindtijd van 2:51:34 scoor ik ‘slechts’ 3480 punten. Dit brengt mijn jaartotaal op 7110 punten wat neerkomt op een 59ste plaats wereldwijd en een eerste plaats in België. Of dit voldoende is voor deelname aan het World Championship for Age Groups is twijfelachtig. Gelukkig liep ik een betere tijd op de virtuele selectiewedstrijd op 2 mei.

Lopen, Sport, Wedstrijd

London Marathon 2021

3 oktober 2021 Werner Een reactie plaatsen

AbbottWMM Wanda Age Group World Championship 2021

Zoals op ontelbare media te lezen of te horen: de massa-evenementen zoals de Major Marathons vinden opnieuw plaats. Het nieuwe (niet) normale maakt eindelijk plaats voor het oude normale, of toch bijna.

Voor het volledige verhaal van deze marathon moeten we al ver terug in de tijd. In 2018 hoor ik voor het eerst dat Abbott, gekend van de zes World Marathon Majors, in 2020 een aparte rangschikking bijhoudt, en niet enkel voor de elite, maar vooral voor de age group’ers, zijnde de 40+. Bovendien worden de best geklasseerden uitgenodigd om in 2020 del te nemen aan de eerste editie van de Abbott World Marathon Majors Wanda Age Group World Championship die zal gelopen worden tijdens de London Marathon in april 2020. Met mijn deelname aan de marathons van Berlijn 2018 en Boston 2019 haal ik voldoende punten (zelfs in de M45-49 categorie) om uitgenodigd te worden. Deze uitnodiging maakt me instant blij, want hiermee kan ik wel in Londen starten, wat me tot op heden via de normale inschrijving nog niet gelukt was.

Wat vooraf ging…

Begin 2020 start ik mijn looptrainingen met één hoofddoel: dé marathon in april. De lange duurlopen worden steeds langer en er worden versnellingen aan toegevoegd. Op 8 maart is er al een eerste ’test’ met de 20km + 10km snel en die verloopt hoopvol.

Enkele dagen later de koude douche: de marathon van London zal NIET plaatsvinden in april, maar zal uitgesteld worden tot in oktober 2020. Oktober 2020 wordt zelfs oktober 2021. En nu, anderhalf jaar later zijn we zo ver.

In mei liep ik een marathon langs de vaart. Na een goede trainingsperiode liep ik tijdens de virtuele Abbott WMM Global Marathon een tijd van 2:46:49.

Na de nodige rust kunnen de trainingen voor Londen opnieuw starten. In juni en juli wordt er gewerkt aan de snelheid en aan de anaerobe drempel. De weekvolumes gaan opnieuw richting 100km. Aan volume geen gebrek, maar het blijft toch opletten om voldoende energie over te houden om de kwaliteitstrainingen correct uit te voeren. Gelukkig doen we het graag!

Op 16/09 neem ik nog deel aan een wedsrijd: 10 Mijl Koen Van Dyck. Met een tijd van 59 min loop ik een halve minuut sneller dan twee jaar geleden. Dit moet vertrouwen geven. Anderzijds wou ik na de wedstrijd nog 10km doen aan marathontempo, maar dat werd na 7km echt zwaar en met een stekende pijn in de buik houd ik het geen 10km vol.

De reis…

In de laatste weken voor de eigenlijke marathon bereiken de trainingen hun hoogtepunt en komt het administratief gedeelte meer en meer op de voorgrond. Dit keer is dat nog eens extra het geval. Het hotel ligt al vast van voor april 2020, maar de reis naar en van London is nog verre van duidelijk. Er worden langs alle kanten voorwaarden opgelegd en wetende dat Londen niet meer in “Europa” ligt, maakt het niet eenvoudiger. Er wordt door London Events, de organisatie, een zes-stappen-plan opgesteld om de lopers aan de start te krijgen. Vanuit de Britse en Engelse overheid worden er quarantaine- en testregels opgelegd.

Gelukkig moet ik dit avontuur niet alleen aangaan. Net zoals de twee Amerikaanse marathons, storten Tom en ik ons in dit avontuur. Om quarantaine te vermijden wordt de treinreis, die via Frankrijk passeert, omgeboekt naar een rechtstreekse vlucht vanuit Brussel. Er komt zelfs een zoveelste App (VeriFLY) aan te pas om alle administratieve verplichtingen te kunnen afvinken vooraleer te kunnen inchecken. Pas op de ochtend van het vertrek kan ik de laatste stap afvinken! De reis naar Londen is begonnen! Op dag 1, vrijdag 1 oktober, is er een strakke planning. Na de landing is het de bdeoling om zo snel mogelijk (via de Express van Heathrow naar Londen) en van daaruit richting London ExCel voor het afhalen van de borstnummer. In tegenstelling tot de vorige jaren moet er nu eerst een kitbag afgegeven worden met spullen die je aan de finish wilt terugzien. Deze kitbag werd een week voor de marathon naar alle deelnemers wereldwijd opgestuurd. België zou België niet zijn om de douane er nog tussen te zetten. Voor deze lege plastieke zak betaalde ik €18,20 douanekosten! Schandalig !! Gelukkig kwam hij toch nog tijdig toe en kon hem klaarmaken voor mijn vertrek.

Ter plaatse…

Na het afgeven van de kitbag werd deze verder aangevuld met drank, een T-shirt en met de TWEE medailles. Ter verduidelijking : ik loop niet alleen de marathon van Londen, maar ook het Age Group World Championship, weliswaar gelijktijdig.

Na het afhalen van de startnummer en het bezoek aan de beurs gaat het naar de Welcome Reception in de Southwark Cathedral , London Bridge. Hier krijgen we een zicht op andere deelnemers aan dit AWMM Age Group World Championship. Er werd duidelijk de nodige aandacht aan besteed en we worden ook rijkelijk voorzien van drank en hapjes. Velen laten de prosecco voor wat hij is, maar Tom en ik nemen wel een glaasje (en laten dat zelfs nog eens vullen). De race director van de London Marathon, Hugh Brasher, is duidelijk onder de indruk wanneer hij mag aankondigen dat na 889 dagen opnieuw tienduizenden lopers door de stad zullen lopen, waaronder wij, de geselecteerden. Wanneer we vriendelijk verzocht worden de kathedraal te verlaten, omdat de viering gaat aanvangen, kijken we nog even achterom om te genieten van het mooie en unieke kader waar we ons bevonden.

De start…

In de officiële mail over de startprocedure, met daarin een strikt schema met waar je wanneer moet zijn, is een fout geslopen en dit moet recht gezet worden met meerdere mails en een extra bijlage bij je startnummer. Gelukkig had Tom dit onmiddellijk door en was het voor mij geen verrassing. De Yellow Assembly area bereik je best vanuit Blackheath en dit station bereik je via de trein. Het Sidney Hotel (Victoria) voorziet een extra vroeg ontbijt waardoor we zonder zorgen ons kunnen klaarmaken en tijdig naar Victoria Station kunnen gaan. Vermits Tom moet vertrekken vanuit de blauwe zone, scheiden onze wegen net voor de grote verzamelplaatsen.

Ik vertrek vanuit de gele om 9.30u, Tom vanuit de blauwe zone om 9.37u.

We zijn vertrokken…

Uiteindelijk kan de marathon waar ik sinds begin 2020 naar uitkeek van start gaan. Wie dacht dat het parkoers in London biljartvlak is, moet ik teleurstellen. In de eerste 5k zit heel wat reliëf, zowel dalend als stijgend. Het is hierdoor vrij moeilijk om een ‘steady pace’ te lopen en nog moeilijker om dat tempo correct te lopen. Zelfs met voldoende expertise is het moeilijk om het tempo aan te voelen. De klok zegt dat ik iets te snel loop, de hartslag zit op het randje en ook mijn gevoel zegt dat dit tempo de limiet is om te kunnen volhouden. Toch neem ik het risico. Voor één of andere reden blijf ik het tempo aanhouden. Hopelijk krijgen we geen klop van de hamer of moeten we halt houden wegens krampen.

Vaak wordt er gezegd dat je moet genieten van de omgeving als je een marathon loopt door een wereldstad zoals Londen. Echter, het lukt me nooit om aan sightseeing te doen tijdens het lopen van een marathon. Ik geniet enkel van de lopers rond mij en natuurlijk van het enthousiaste publiek. Ondanks het talrijk opgekomen publiek kan je in Londen sommige passages niet negeren: Cutty Sark (10k), Tower Bridge (20k), London Eye (40k). Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat het London Eye niet door mijn oog gepasseerd is. Gelukkig wel nadien via bovenstaande foto.

Terug naar de marathon. Het iets te hoge tempo blijft steeds houdbaar. Halfweg zie iknet de eliete vrouwen lopen aan de andere kant van de weg en hun klok staat op 1u54. Mijn eerste helft wordt afgeklokt op 1:22. Als ik dit zou kunnen volhouden, kom ik over de eindmeet onder de 2u45. Zou dit echt zomaar kunnen? De kilometers blijven volgen en steeds kan ik afklokken onder 4:00 min/km. Na 32km begint de marathon! Elke marathonloper weet dit en ik ook. En met deze marathon word ik daar duidelijk op gewezen. Nu komt het moment dat ik met excuses ga afkomen, zoals tegenwind, maar dat is voor iedereen hetzelfde. Natuurlijk kwam de laatste 10km de wind uit de verkeerde richting, maar dat alleen kan de reden niet zijn. Mijn tempo is gezakt en vanaf hier duren mijn kilometers 10″ langer. Spijtig genoeg vind ik geen rug waar ik achter kan lopen en moet ik zelf mijn weg banen. De laatste kilometer is zeker de traagste niet, maar de borden van laatste km, laatste 600m, en zelfs ‘only 385 yards’ doen me toch wel aftellen naar die finish op The Mall. Het is voor deze lastige kilometers dat je uren en uren traint.

Achteraf…

Na de finish zit er niets anders op dan terug naar het hotel te gaan. Dit keer volledig te voet. Ver is het niet, maar na deze marathon valt het toch wat tegen. Gelukkig worden we regelmatig afgeleid door mensen die nog naar de meeting point moeten en versteld staan dat we al aangekomen zijn en reeds weggaan van het evenement. Onderweg worden we aangesproken door ‘Oscar’ en hij was zo onder de indruk dat hij prompt een foto van ons nam, mét Oscar.

Om het weekend af te sluiten worden de deelnemers aan the inaugural Abbott World Marathon Majors Wanda Age Group World Championship uitgenodigd in The Ballroom van de Park Plaza Westminster Bridge, maar eerst verwennen we onszelf met een Prosecco en een dubbele burger. Na enkele dagen pasta smaakt dit heerlijk! Na deze maaltijd zetten we onze weg richting Big Ben en Westminster Bridge voor de afsluitende party.

Voor volgend jaar staat het hoofddoel ook al vast. Dankzij mijn goed resultaat op de Global Marathon van 2 mei 2021 mag ik deelnemen aan de tweede versie van dit wereldkampioenschap. Enkel nog weten waar en wanneer deze gelopen wordt.

Lopen, Sport, Wedstrijd

AbbottWMM Global Marathon 2021

2 mei 2021 Werner Een reactie plaatsen

Na meerdere keren de website van de AbbottWMM Global Marathon gelezen te hebben, besluit ik op 2 maart toch om deze uitdaging aan te gaan. Dit betekent dat ik begin mei een marathon zal lopen, weliswaar virtueel, maar met inzet.

Deze virtuele wedstrijd wil ik niet zoals deze van vorig jaar (40th London Marathon) gewoon uitlopen. 42km lopen blijft er mij echt wel inhakken en zorgt ervoor dat er daarna rust moet ingelast worden. De eerste lange training (+30km met tussentijdse versnellingen) verliep vlot en dat gaf de doorslag om de specifieke marathontraining verder te zetten. Ik schrijf me dan ook in voor deze virtuele marathon en met als doel: een uitnodiging voor de AbbottWMM Wanda Age Group World Championship race.

Met een ideale voorbereiding, zowel qua weekvolume als qua lange duurlopen kan het bijna niet misgaan. Het is nu enkel nog het weer afwachten en een goed parkoers kiezen. In het weekend is er ook nog de Runners’ lab Flandrien race. Ik maak van de nood een deugd en schrijf me ook hiervoor in. Dit heeft wel een belangrijke consequentie: ik moet een vast startuur kiezen en op 2 mei heb ik niet veel keuze, 9u zal het zijn. Plaats van afspraak: de vaart in Leuven, onder de brug van de E314.

Om één minuut voor 9u komen mijn fietsende begeleiders toch opdagen. Mijn hartslag was hoger door deze nipte planning dan van mijn korte opwarming. Gewapend met de splinternieuwe Nike Vaporfly NEXT% 2 start ik dan ook aan mijn eerste marathon van 2021.

Het geplande parkoers is als volgt: twee rondjes ‘Wijgmaal’ (5,5k) en dan langs de vaart tot in Hofstade en terug. Het weer is bijna ideaal: koud en droog. De hiervoor geschikte kledij is dus singlet en handschoenen, weliswaar de eerste kilometers met extra t-shirt. Voor de begeleiders op de fiets lijkt het nog winter.

Gelukkig is er nog wel beweging langs de vaart. Het feit dat ik met deze koude temperatuur in singlet loop, mét borstnummer, wekt wat aandacht op van andere lopers. Deze blikken geven me extra motivatie en het tempo van 3:57 /km blijkt wel haalbaar. De combinatie van een goed doorgedreven training en nieuwe ‘superschoenen’ zorgen voor een ideaal scenario. Het frisse weer dat opeens omslaat tot felle regen én hagel stond daar niet in. Gelukkig was het maar een late aprilse gril, maar wel eentje die erin hakt. Gelukkig komt erna de zon er terug door waardoor ik terug opdroog (op het zweet na) maar de handschoenen blijven nat en moeten uit. Voor mij is het vrij snel opnieuw volle focus, maar die mannen op de fiets, in dikke kleren, zijn ook nat en die drogen niet zo snel op. Die hebben het nu wel koud. Het is nu aan mij om hen te motiveren om te blijven fietsen, want zonder hen, verlies ik mijn bevoorrading.

Ah ja, nog dit. Na twee rondjes besluit ik om NIET richting Hofstade te lopen, maar hier rondjes te blijven draaien. Bij één van mijn lange trainingen viel het lopen van Hofstade naar Leuven echt wel tegen en dat wou ik vandaag vermijden.

Na iets meer dan 30km passeer ik de zogenaamde muur, of de man met de hamer. Dit keer kan ik aan hetzelfde gevoel én tempo doorlopen. Toch raakt hij me in de buik, want een steek (rechts) hindert me enorm, om van de pijn nog maar te zwijgen. Proberen zo recht mogelijk te lopen en de snelheid aanhouden is het enige doel. Het goede gevoel verdwijnt langzamerhand, maar volhouden zit er zeker in.

Na zeven rondjes blijft er nog een goede 2,5km over. De dikke kilometer richting noorden, tegen de wind in, wordt echt lastig. Ik probeer nog wat te versnellen, maar deze 41ste km wordt zelfs mijn traagste (4:08). De laatste km, terug zuidwaarts is dan de echte sprint, maar ook deze blijft hangen op 3:50. Het pas echt de laatste 200m dat de snelheid echt nog omhoog gaat. Wie verklaart zoiets?

Met een eindtijd van 2:46:49 ben ik meer dan tevreden!! Het levert me een selectie op voor het tweede Abbott WMM Age Group World Championships in 2022.

Ah ja, ook een eerste plaats in de Runners’ Lab Flandrien Race.

Lopen, Sport, Training

Back in business

3 maart 2021 Werner Een reactie plaatsen

Na een goede winter met veldlopen in Gooik (PK), Rotselaar (VK), Grobbendonk (NCD) en Brussel (BK), met uitslagen waar ik met plezier naar terugkijk, startte ik vol goede moed voor de voorjaarsmarathon van 2020.

De eerste helft van 2020 kan kort samengevat worden: Perfect. Gedurende 26 weken loop ik gemiddeld zo goed als 100km per week, inclusief de vermelde wedstrijden en de nodige kwaliteitstrainingen. Gedurende de maanden maart en april kwam er alleen maar negatief nieuws van afgelastingen of het uitstellen naar het najaar of zelfs volgend jaar. Na de afgelasting van de marathon van London, tevens het Abbott Wanda World Championships Marathon for Age Groups probeerde ik door te trainen voor de Great Breweries Marathon in juni. Niet veel later werd ook deze afgelast/uitgesteld naar volgend jaar en snel werd duidelijk dat er in 2020 geen grote stadsmarathons zouden georganiseerd worden.

Er wordt een nieuw begrip gelanceerd: virtuele wedstrijden en zelfs virtuele marathons, inclusief starterspakket en deelnamemedaille. Op deze ‘commerciële’ manier kunnen de organisatoren hun verloren gewaande stock aan klaargemaakte T-shirts en medailles op een winstgevende manier aan de man brengen. Ik registreer me natuurlijk ook voor de virtuele 40th London Marathon en behoudt mijn registratie voor de volgende uitgave!

Gelukkig is het ‘maar’ een virtuele marathon. 42,2 km lopen is voldoende om het T-shirt en medaille te bemachtigen Is dat eigenlijk niet altijd zo? Sinds april, maar nog dramatischer vanaf juli gaat de conditie alleen maar bergaf. Lichte blessures en enkele pijntjes/kwaaltjes (overbelastingen?) zorgen ervoor dat een degelijke prestatie er niet in zit. Het zal dus vooral een extra lange training worden. Het tempo zal niet hoog liggen en het hoofddoel blijft om het lichaam niet verder te overbelasten.

Samen met twee superbegeleiders op de fiets vertrek ik op 4 oktober 2020 klokslag om 9u voor mijn virtuele Virgin Money London Marathon (zonder ambitie). Via de App word ik aangemoedigd en hoor ik waar ik in London overal zou passeren. Na iets meer dan 42km hoor ik eindelijk de verlossende woorden: Congratulations! hoor ik en dan kan ik de klok afduwen. Ondanks de harde wind lees ik 3u17′. Al bij al valt dat nog mee, niet?

De weken nadien gaat de conditie echt van kwaad naar erger.

Hierboven zie je duidelijk hoe mijn vorm piekte tot begin aprl. Daarna gaat het alleen maar bergaf. Na de marathon van 4 oktober gaat het echt in vrije val. Roel, mijn coach, heeft de ondankbare taak om mij hieruit te helpen.

De volhouder wint altijd. Ondanks de nog steeds veel te hoge hartslag bij rustige duurlopen, blijkt de (geschatte) VO2Max terug wat te stijgen, Hopelijk kan ik deze lijn doortrekken in 2021 en kan ik opnieuw beginnen werken aan een degelijke marathonvoorbereiding.

De winter blijft maar duren en wedstrijden, zelfs de veldlopen, worden nog steeds niet georganiseerd. Er wordt dan ook maar voornamelijk aan de basis gewerkt. De lange duurlopen zijn maximaal 21km. Het duurt tot de tweede helft februari eer ik mijn weekends echt nuttig gebruik door gecombineerde trainingen op zaterdag én zondag. Na enkele weekends van 20+22, loop ik eind februari een eerste echte marathon training: 17km op vrijdag, 14km tempo op zaterdag (zonder aanvulling van koolhydraten) en dan op zondag, nuchter, 32km met tussentijdse versnellingen. Deze training wordt supergoed verteerd en hiermee is duidelijk dat ik op de goede weg ben.

Ik besluit dan ook om deel te nemen aan de Abbott WMM Global Marathon 2021. Een goed resultaat geeft me een uitnodiging voor het 2022 AbbottWMM Wanda Age Group World Championships. Het wordt dus niet zo maar een virtuele wedstrijd. Het is wel degelijk eentje waarvoor gepiekt zal worden en die echt als wedstrijd zal vermeld worden.

Lopen, Sport, Wedstrijd

Chicago Marathon 2019

13 oktober 2019 Werner Een reactie plaatsen

Wat vooraf ging…

Exact een jaar geleden schreef ik mij in voor mijn vierde Major Marathon: Chicago 2019. Enkele dagen voor de inschrijving boekte ik al een hotelkamer. Gelukkig kreeg ik al vrij snel de bevestiging dat ik toegelaten was voor de Bank of America Chicago Marathon 2019.

Nu het administratieve achter de rug was, kon het sportieve beginnen of dat was toch het plan. De voor bereiding van de voorjaarsmarathon startte bijzonder slecht. Gelukkig bracht ik de Boston Marathon 2019 toch nog tot een goed einde. Amper vier weken later liep ik nog de Great Breweries Marathon en met de noodzakelijke rust kon ik in juni herbeginnen met de trainingen.

De grote verandering kwam via Runnersconnect.net. Vanaf nu zou ik mijn schema en opvolging krijgen via hen. De eerste contacten verliepen zeer goed en niet veel later kreeg ik mijn schema voorgeschoteld. Wat was me dat? Moet ik dat allemaal doen? In de eerste weken was het vrij moeilijk om het volume te volbrengen, maar na verloop van tijd, verliepen de dagelijkse trainingen al wat vlotter en kwam ik steeds vlot aan het gevraagde volume en zelfs in de voorgestelde tempo’s. Dit zou mijn beste voorbereiding ooit zijn.

Veel lokale wedstrijden zaten er dit jaar niet meer in. De vier lopen van de Marathon van Lubbeek zouden quasi de enige wedstrijd zijn die ik zou lopen. Bij de tweede wedstrijd, die van Linden op 16 augustus , liep het fout. Drie kilometer voor het einde sloeg ik mijn voet om. Geen enkel schema is daarop voorbereid. Net nu de specifieke marathontrainingen moeten beginnen, lag ik uit. Gedaan met lopen! Daar ging mijn training!

Zonder teveel te panikeren herstartte ik voorzichtig 10 dagen later, maar dan kwam mijn linkerkuit roet in het eten gooien. Deftig lopen was ook al niet meer mogelijk. Opnieuw roep ik de hulp in van Kiné Laerte. Dennis moest me er weer bovenop helpen, maar eerst toch nog de wedstrijd in Pellenberg afwerken, want ik moest die Marathon van Lubbeek nog voltooien. Ondanks de pijn bij het rustig lopen, gaat het bij sneller lopen met minder pijn. Gelukkig maar. Dankzij de kiné, het niet-panikeren en het blijven volhouden, kon ik toch nog min of meer het schema van RunnersConnect volgen. Tot aan het vetrek naar Chicago bleef die kuit voor pijn en ongerustheid zorgen. Het doel om de PR te verbeteren werd al bijgesteld tot gewoon Sub3hr.
Ondanks de pijn en het slecht gevoel lukt het me toch nog om 19 september een 10 Mijl te lopen onder het uur, wat een tweede plaats in mijn leeftijdscategorie oplevert.

De laatste dagen …

De laatste dagen voor vertrek verliepen nogal hectisch. Ondanks de taperperiode waarin gevoelig minder gelopen wordt, kwam ik nog steeds tijd te kort om te doen wat moest gebeuren. Gelukkig kon ik op de nodige steun rekenen van de mensen rondom mij. De zenuwen, die ik normaal niet heb, lieten toch van zich horen, mede door de onafgewerkte zaken en ook doordat de loopjes tijdens het taperen zelfs niet gingen. Ramp o ramp, wat ging ik eigenlijk doen in Chicago.

Woensdag, na het werk, liep ik nog een heel rustig loopje met Tom. Het lopen ging zonder noemenswaardige problemen, maar mijn horloge kwam opeens af met een hartslag van 160 en meer. Na de bekommernissen op het werk, privé, sportief, kon dit er ook nog wel bij. Een heel korte nacht later werd ik zonder fout goed en wel afgezet in Zaventem en kon het avontuur van mijn vierde Major Marathon beginnen. Chicago, here I come!

Na een lange vlucht en een nog veeeeeeel langere wachtrij aan ‘immigration’ (voor de anderen) vond ik Tom vrij snel in Chicago O’Hare. De trip naar het ‘The Congress Plaza Hotel’ verliep vlekkeloos. Tijdens de vlucht begon ik me wal steeds minder goed te voelen, maar dat zou na een goede nachtrust wel opgelost geraken.
Niet dus. Op vrijdag word ik echt slecht wakker. Na het ontbijt gaat het al iets beter en kunnen we met de voorziene shuttle naar de Expo om de nummers en het startpakket af te halen. En natuurlijk niet vergeten, om te passeren aan de sport-sponsor shop voor de specifieke Chicago Marathon kledij én nog wel van Nike dit keer. Oei, die bankrekening gaat me niet graag zien komen.

Door het vroege bezoek aan de expo bleef er natuurlijk nog tijd over voor wat sightseeing en zelfs voor een loopje om de benen wat losser te maken, want niks doen is echt niet goed.

Zaterdagmorgen staat er de ‘International Chicago 5K’ op het programma en dit reeds om 7:30u bij amper 3°C! Met lange broek en lange mouwen wordt deze wedstrijd gelopen. Nooit eerder liep ik zo een wedstrijd. Nooit eerder liep ik zo rustig een wedstrijd. Enkel de laatste kilometer even het tempo wat opdrijven om de benen nog eens wakker te schudden. En zonder kuitpijn!! Misschien lukt het toch nog zondag. In de namiddag staat er enkel de aankoop van brood en confituur op het programma; wat is me dat een zoektocht geworden! Gelukkig blijft er toch nog wat tijd over om nog wat rusten en hopelijk slaap ik vannacht wel eens deftig.

Sunday, 13/10/2019, Marathon day

Geen wekker nodig. Voor 4:30u zijn Tom en ik al wakker. Wat zei ik net? Deftig slapen? Het was een ramp: doodziek. Die ibuprofen heeft niets geholpen; ik had iets straffer nodig! Gelukkig is er Ann en zij brengt mij Dafalgan. Niet één , maar twee neem ik er. Het helpt nog ook. Mede door de adrenaline begin ik me al iets beter te voelen. De 6°C buiten gaan geen deugd doen en dus vertrek ik met een extra T-shirt en dikke sweater richting start. Wat een luxe om te logeren vlakbij start en finish van een marathon waar meer dan 40.000 lopers aan deelnemen. Geen ‘gear check’ nodig, gewoon rechtstreeks naar het juiste startvak (Corral A) en klaar is kees. De nodige passage aan een Dixi ontbreekt ook dit keer niet. Ruim op tijd sta ik dit keer in het startvak. Dat is ooit anders geweest. We kunnen zelfs nog een enkele rondjes lopen in het vak om de koude wat tegen te houden.

Na het volkslied gehoord te hebben is het enkel nog wachten op het startschot, De elitelopers zien toekomen betekent dat de start niet te lang meer op zich laat wachten. Er zo stilstaan in de koude is niet mijn favoriete bezigheid en al zeker niet als je mede daardoor opeens een volle blaas voelt. Dit komt niet alleen van de stress; dit was echt een volle blaas. In het gevulde startvak kan ik “heel discreet” mijn blaas ledigen en nu voel ik mij echt klaar voor de 26.2 Miles. Het extra T-shirt vliegt niet veel na de pull over het hek. Nu kan het niet snel genoeg gaan. Eén minuut na de elite wordt de eerste wave van de massa gelost.

De eerste kilometers verlopen al vrij vlot. Zonder echt te forceren loop ik iets sneller dan gepland. Er is maar één goede manier om een marathon te lopen en dat is door niet te snel te starten. Niet te snel betekent in dit geval iets trager dan het beoogd gemiddeld tempo. Voor deze marathon heb ik een tempo van 4:05 min/km in gedachten. Ondanks de hoge gebouwen en de tunnel duidt mijn horloge steeds kilometers aan net onder de 4 minuten. De hartslag schommelt rond de 154 bpm en alles voelt prima aan. Toch neem ik het zekere voor het onzekere en loop verder aan 4:00 min/km. Mijn hartslag verlaagt zelfs onder de 150 bpm. Zolang we richting Noord lopen, is er niet te veel wind. Net voor de 7k neem ik mijn eerste gelletje. De eerste 10k worden dan zonder problemen afgelegd onder de 40min.

Na een goede 12km draaien we links en krijgen we de wind wel meer in het gezicht. Het is nu dus wel van belang dat de inspanning niet te zwaar wordt . Best is dus dat er steeds iemand net voor me loopt. Er is niet echt een groep met hetzelfde tempo; Iedereen loopt zijn tempo en dat verloopt nogal chaotisch. Ik concentreer me dus ook vooral op mezelf zoek toch af en toe een rug op om achter te lopen. Op die manier blijft het vlot gaan en zie ik zonder problemen de bordjes die met 2 beginnen. Halfweg kom ik door onder de 1u25min en als ik dit tempo kan volhouden, zit een PR er echt wel in.
De tweede helft is meestal aftellen. Vandaag is het toch wel iets anders. In plaats van bij 25k te zeggen: “Het is nu nog 17km.”, zeg ik nu: “Het is al maar 17km meer.” Het tempo blijft constant op 15km/u en de ademhaling en hartslag vertonen geen tekenen van opkomende vermoeidheid. Ik moet echt op de kilometerborden letten om tijdig een gelletje te nemen, want ik voel nooit een behoefte. Door het frisse weer (nog steeds maar 7°C) heb ik ook geen behoefte aan drank. Toch neem ik regelmatig een bekertje water, nooit Gatorade, maar drink er niet te veel van. Het water is echt te koud om te drinken. Steeds houd ik een slokje water even in de mond vooraleer het effectief in te slikken.
Op die manier loop ik ook de 30k voorbij, neem een volgend gelletje op 35, het laatste, en probeer zelfs aan een versnelling te denken. De wind zit dan wel echt niet meer mee en de beoogde versnelling dient enkel om het tempo aan te houden.
De laatste kilometers worden toch iets moeilijker, maar het tempo zakt niet en ik voel nog steeds niets negatiefs. Waar is de tijd dat ik steeds met bijna-krampen moest lopen?

Het einde komt dan ook sneller dan verwacht. Er blijft natuurlijk nog één ‘hindernis te overwinnen: Beat the Hill. 500m voor de finish, bij het opdraaien van Roosevelt Road, zie je een monster van een helling: 300m lang en 3hm! Even het lichaam wat meer voorover laten komen, en eer je het goed en wel beseft, draai je opnieuw links en zie je de finish. Nu is het enkel een laatste ‘sprintje’ inzetten en een plaatsje kiezen om over de lijn te lopen om alleen op de foto te staan. Ik heb nog niet de luxe om quasi alleen over de lijn te lopen. Er zijn wel meerdere die in de buurt van de 2u49′ komen.

Lopen, Sport, Wedstrijd

BOSTON Marathon 2019

15 april 2019 Werner Een reactie plaatsen

De oudste en een van de meest begeerde marathons ter wereld stond sinds september 2018 in mijn agenda. Een week voor mijn Berlijns avontuur stond mijn voorjaarsmarathon voor 2019 al vast, en wat voor één.

Na mijn eindejaarsmarathon van vorig jaar had ik last ter hoogte van de ischiaszenuw, dit is de grote heupzenuw die vanuit de bil het been in loopt. Relatieve rust en zelfs complete rust brachten geen zoden aan de dijk. De goede conditie van Berlijn kon dus niet meer behouden worden. Revalideren door enkel weinig en rustig te lopen in combinatie met de juiste oefeningen moesten me terug in het juiste spoor krijgen.

Na een poging tot interval midden november was duidelijk dat ik er alleen niet uitgeraakte. Externe hulp was noodzakelijk en deze vond ik bij Dennis Laerte. Als kinesitherapeut en begenadigd hardloper was hij de geknipte persoon om me te helpen. Veel oefeningen en maximun 10 minuten lopen, om de twee dagen. Dat was het recept. Resultaat 30 km in een hele maand! Rustig aan verlengen, maar steeds langzaam lopen, bracht mijn totaal voor januari op 134km. Hoe kan ik nu een marathon lopen als ik enkel langzaam mag lopen en dan nog heel beperkt in volume??

In februari liep ik toch al duurlopen van een uur en kon ik zelfs al lange intervallen lopen. In plaats van enkel uitlopen, begon ik al terug te denken aan een marathontijd beginnend met een 3.
Op 4 maart, amper 6 weken voor de marathon, liep ik mijn eerste +20km. Met slechts twee +30km lopen (één duurloop en één blokkentraining) moest ik het maar doen. De laatste weken stonden volledig in het teken van het beoogde marathontempo van 4’20”- 4’15″/km. Benieuwd of dat zou lukken.

Een marathon lopen in de USA vraagt toch steeds wat meer voorbereiding dan eentje vlakbij. Je moet je op alle weertypes voorzien en hopen op het beste. Dankzij mijn reisgenoot Tom verliep alles vlekkeloos, tenminste wat we zelf konden plannen. Door een te laat vertrek vanuit Brussel misten we de aansluiting in London en konden we alleen maar tevreden zijn dat we nog dezelfde dag konden doorvliegen naar Boston. Het bezoek aan de expo en het borstnummer afhalen moest daardoor wel gebeuren op de veel te drukke zaterdag. Queuing en wachten werd vanaf hier onze dagelijkse “sport”.

Nooit heb ik zo vaak het weerbericht gecheckt dan de dagen voor deze marathon. Zij die de marathon van 2018 gezien of meegemaakt hebben, weten waarom. Op vrijdag werd door de organisatie volgend bericht verspreid naar alle deelnemers:

De nacht en de uren voor de start was het effectief verschrikkelijk slecht weer waarbij de regen met bakken uit de lucht viel. Jezelf, maar vooral je schoenen, droog houden, was de opdracht tijdens de uren voor de marathon.

Net voor de start stopte het niet alleen met regenen; het klaarde volledig op en de zon was zelfs van de partij. Perfect volgens het schema, werden we (lopers van Wave 1) een uur voor de start uit onze tenten bevrijd en mochten we beginnen wandelen naar de startvakken. Onderweg passeerden we nog een reuzegroot ‘dorp’ met toiletten en urinoirs.
Hierna was het rechtstreeks naar Main street where it all starts. Nog even afscheid nemen en succes wensen aan Tom, want hem zou ik pas terugzien in Boston na de finish en waarschijnlijk pas in het hotel. Perfect bij het afsluiten van de Amerikaans volkslied scheerden er twee F-15’s laag over. Toch wel indrukwekkend. Welke organisator zou dat hier geregeld krijgen?

Twee minuten na de beroepsatleten mochten de amateurs starten. Deze nieuwe wijziging werd niet op jolijt onthaald. In dit geval is niet altijd de snelste loper die wint, maar wel diegene die als eerste over de finish komt. Stel dat er een amateur sneller loopt dan de eerste beroepsatleet, die dan niet als eerste over de finish komt?
Niet dat ik er mij veel zorgen over moet maken. Ik start in Wave 1 Corral 3. 2 minuten en 50 seconden na het eerste startschot begint voor mij de eigenlijke start van deze 123ste Boston Marathon.

Om de marathon van Boston goed te begrijpen, moet je het hoogteprofiel eerst gezien hebben. De eerste 5k zijn voornamelijk dalend, maar toch met enkele korte klimmetjes. Ondanks het rustig willen starten, loop je toch iets sneller dan gepland. De eerste 5k leg ik zelfs af in net geen 20 minuten. Dit is niet wat het zou mogen zijn in de veronderstelling dat je best iets langzamer start. In ieder geval is het gevoel nog steeds goed en ik geniet dan ook met volle teugen van de sfeer langsheen het parcours.

Intussen heeft iedereen zijn snelheid wel gevonden en kom je in de flow terecht. De weg waarop je loopt (Main Street 135) is breed genoeg en de drankposten staan steeds aan twee kanten. Je hoeft dus bij de eerste dranktafel niet helemaal naar rechts te lopen om een bekertje water te nemen. Net achter de laatste tafel rechts, begint aan de linkerkant van de weg ook een lange bevoorradings-zone.
Meestal loop ik in het midden van de weg, links of rechts van de wegmarkering, afhankelijk naar waar de volgende bocht draait. Voor de rest houd ik mij bezig met rondkijken en genieten. Het kan dus wel: afzien en genieten tegelijkertijd! Je loopt door verschillende dorpen en de mensen (zowel supporters als bewoners) zijn overal dolenthousiast. Sommigen hebben een eigen bevoorradingspost ingericht met water of zelfs met fruit. In één geval heb ik daar zelfs een extra flesje water genomen.

Het belangrijke halfway-point passeer ik na 1u26. Op 22k besef ik dat ik nog 90min heb voor 20km en dus moet ik onder de 4:30 min/km blijven om onder de 3 uur te finishen. Wetende dat de tweede helft sowieso langzamer verloopt en beseffende dat in de Boston Marathon de tweede helft vier hellingen bevat, begin ik vanaf nu continu te rekenen. Hoe raar ook en ondanks dat ik altijd graag (en goed) gerekend heb, is het nu opeens moeilijk. Op sommige momenten kom ik uit dat het makkelijk haalbaar is en op andere momenten blijkt het onmogelijk te worden. De officiële aanduidingen liggen 200m later dan wat mijn horloge aanduidt en dus moet ik rekenen naar 42,4 i.p.v. de 42,2. En j, daar komt het vandaag op aan.

Vanaf dan zijn vooral de tussenpunten belangrijk waarmee ik gemakkelijk kan rekenen , dus niet 30 maar 32,4 km. Op dat punt passeer na 2:15:25 (*) en heb dus minder dan 45min tijd voor de resterende 10km. We hebben al enkele hellingen achter de rug, maar de beruchte Heartbreak Hill komt eraan en daar ga ik nog wat tijd verliezen.

De tussentijd op 37,4 km wordt dus belangrijk. Het nodige tempo blijft nog steeds exact 4:30 min/km. Ik begin intussen hoe langer te beseffen dat het mogelijk is maar dat het moeilijk zal worden. Er gaat enorm veel door mijn hoofd. De gebrekkige voorbereiding die me niet tegen houdt om onder de 3u te finishen, blijft me het meest motiveren. Op dit ogenblik lopen de eerste al over de blauw-gele aankomstlijn en Tom ook al wel kort bij of over de finish zijn. Benieuwd hoe hij het gedaan heeft (2u38’29”).
De laatste kilometers gaan echt moeizaam. De kuiten staan klaar om in krampen te schieten. Nu blijft het pushen en tanden bijten om in de buurt van de 4:30 min/km te blijven. Het wegdek, met o.a. tramsporen en een tunnel is verre van ideaal en de benen willen (beter gezegd: kunnen) niet sneller meer. Beacon Street wordt een echt lijdensweg.

Het opdraaien van Boylston Street doet wat met een mens. De grote massa mensen die je toeschreeuwen, maar toch vooral de finish-boog in de verte, geven je een extra adrenaline-stoot. De laatste 500m kan ik opeens wel 4:00 min/km lopen!! Enkele meter voorbij deze brede aankomstlijn is het licht helemaal uit en is het met moeite recht-blijven en proberen om geen krampen te krijgen, waar ik niet altijd in luk. Aauw! Aauw! But, I did it, again. Sub3hr!!

Hiervan wordt een mens toch zo gelukkig en hiervoor doen we het. In december was ik niet in staat om 15 minuten te lopen en 4 maanden later dit!
Nu mag er gevierd worden !!