Einde vermoeidheid?

De vermoeidheid krijg ik toch maar moeilijk uit de benen. Erger vind ik de motivatie. Het lijkt dat de vermoeidheid niet alleen in de benen zit, maar ook in het hoofd. Tot voor kort was geen enkel excuus goed genoeg om niet te lopen. Tegenwoordig heb ik snel een reden gevonden om niet of minder te lopen. Een ander mogelijke oorzaak kan het weer zijn. We hebben reeds enkele mooie, zonnige dagen achter de rug en nu is het opnieuw kouder en regent het te vaak.

Vandaag is weer zo’n dag dat ik moeilijk vertrek. Zelfs als ik mijn loopkledij al aan heb, vind ik nog een zwak excuus om het lopen uit te stellen. Gelukkig overtuig ik mezelf toch om van mijn hart een steen te maken en terug om te kleden en te gaan lopen.

Het is koud buiten; het regent; er is veel wind. Ik kleed me dus goed aan en besluit om geen rustig loopje te doen, maar wel om nog eens intensief te lopen. Mijn oorspronkelijke bedoeling was om interval te doen, maar het wordt toch een continue, intensieve loop, bijna (of helemaal) op wedstrijdtempo. Zonder degelijke opwarming, begin ik toch aan de wedstrijd tegen mezelf en het slechte weer. Tijdens de eerste kilometer voel ik al dat het voor mij snel gaat. Ik probeer dan ook niet te veel naar mijn horloge te kijken. Enkel als ik ze hoor biepen (kilometeraanduiding), kijk ik vlug om te kijken wat mijn tijd over de laatste kilometer is. Met tijden rond de 4’30 min/km zou ik tevreden moeten zijn. Als ik mij niet vergis was mijn vorige snelste tempo is onder de 4’30 min/km, dus een record wordt het niet. Nu is het enkel kwestie van volhouden. Ik wil toch wel eindigen met een gemiddelde van 4’30. Ik heb al enkele tussentijden gehad die hoger liggen, dus de tweede helft moet toch wel tijden aanduiden die onder de 4,5 minuut liggen. Het is dus geen plezierloopje, alhoewel: het is een blijft Run for Fun.

Movescount_logo     strava


 

 

(26 keer bezocht, waarvan 1 vandaag)

Comments

comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *