Tag archieven: wedstrijd

Berichten over bepaalde wedstrijden, met of zonder uitslag staan hier beschreven.

Eindejaarscorrida Leuven 2019

29 december 2019 Werner Een reactie plaatsen

Een wedstrijd georganiseerd door je eigen club mag je niet missen.

In 2018 was dit nochtans wel het geval. Door een aanslepende blessure moest ik vorig jaar verstek laten gaan. Gelukkig bracht de kiné me er terug bovenop. De laatste maanden gaat alles vrij goed en sta ik dit jaar op 29 december opnieuw aan de start.

Na mijn laatste marathon heb ik weken, zoniet maanden in een runners’ high verkeerd. De wedstrijden die erop volgden (veldloop Leuven, HM Flawinne, …) verliepen allemaal vrij goed. De trainingen worden al serieus opgedreven en het goed gevoel blijft.
Ondanks deze wedstrijd een bepaalde belangrijkheid heeft, pas ik mijn trainingsschema niet aan en blijf ik werken aan een stevige basis voor de volgende marathon (London 2020). Mijn weektotalen bedroegen in november steeds meer dan 80km en zijn in december zelfs opgelopen tot 100km. De laatste week, deze van de Corrida, houd ik me aan het schema met een stevige snelheidstraining op woensdag en een vlotte wintertoer op vrijdag. Veel wordt er dus niet getaperd.

Op zondagochtend, de dag van de wedstrijd, is het echt wel koud. Gelukkig loop ik de langste afstand en is de start pas voorzien om 11.15u. Toch was ik al vrij vroeg ter plaatse. Om 10u stonden Tibo en Tobi aan de start. Met een 41ste en 33ste plaats doen zij het meer dan goed. De toon is gezet; ik weet dus wat me te doen staat: knallen!

Mijn opwarming begint niet echt zoals gehoopt. Tibo is gelukkig mijn begeleider, maar door mijn kledij te moeten dragen, verliest hij zijn handschoen die de dag voordien pas was gekocht. Na een kleine zoektocht en toiletbezoek was het hoog tijd om mijn opwarming aan te vatten. Ik zoek een rustig plaatsje uit in het overvolle Leuven en loop daar wat heen en weer en doe aansluitend wat versnellingen. De dynamische opwarmingsoefeningen zijn nog steeds niet aan mij besteed. Hierin heb ik nog veel te leren. Enkele minuten voor de start neem ik plaats in het overvolle startvak.
Zoals steeds zijn er minder snelle lopers die vooraan postvatten. Net iets luider dan nodig zeg ik tegen mijn marathoncollega Tom Van Ongeval dat ik dit jaar veel rustiger ga starten dan vorige keer en dus niet veel sneller dan 3’15″/km zal lopen. Het mist zijn doel niet; sommigen draaien zich om en beseffen dat ze minder snel lopen en dus niet echt op de juiste plaats staan. Wetende dat Tom heel wat sneller zal starten is het voor hem nog meer van belang. Ik probeer dit keer echt niet té snel te starten om zo mijn snelle energiebronnen nog wat te sparen voor de tweede helft van de wedstrijd. Zo gezegd, zo gedaan!

De start verliep toch nog steeds vrij moeilijk. Het is echt oppassen om niet ten val te komen en niemand te doen vallen. Gelukkig geraak ik er goed door en kan al vrij snel mijn cruisesnelheid aannemen. De eerste kilometer klok ik af op 3’28”. Niet echt té snel dus. Natuurlijk lopen er dan al veel lopers voor me, ook enkele die ik graag achter me had gezien (of beter gezegd: niet had gezien). Echt veel zorgen maak ik me niet. Het gevoel is echt wel goed.
Na enkele kilometers liggen de meeste posities al vast. Gelukkig zijn er enkele toeschouwers en seingevers die luidop het aantal lopers tellen. De eerste keer hoor ik een getal in de 50. Mijn doel om bij de eerste 50 te eindigen is dus haalbaar, mits ik nog enkele lopers inhaal. Er zit dus niets anders op dan het tempo aan te houden (versnellen zit er niet meer in, vrees ik) en hopen op wat meer verval bij de anderen. Voorlopig blijf ik rond de 3’35” min/km lopen en dit is toch wel iets sneller dan verwacht.

Hoe meer de kilometers vorderen, hoe meer lopers ik kan inhalen. Het verval is bij mij dus toch iets minder dan bij de anderen. Bij het inhalen van collega’s DCLA kan er toch steeds een aanmoedigend woordje af. Na éénmaal de teller in de hoge 40 gehoord te hebben, hoor ik na 9km al een cijfer korter bij de 40. Op dat ogenblik kan ik zelfs lopers inhalen die ik nog nooit voor ben geweest.

Dit wordt duidelijk een persoonlijk succes. Mijn doeltijd van 45min wordt zeker gehaald.
De laatste kilometers worden steeds zwaarder, maar dankzij het kunnen inhalen van enkele gekende ‘snellere’ lopers, blijf ik een goed gevoel hebben. De laatste kilometer is er echt nog een strijd en haal ik het beste in me naar boven en leg deze nog af aan een tempo van 3’24”

Deze schitterende wedstrijd sluit dan ook een mooi jaar af met enkele hoogtepunten op sportief vlak, maar ook met dieptepunten.
De trainingen verlopen perfect op schema en 2020 zal hopelijk een nog beter jaar worden, met als uitschieter toch wel het AbbottWMM Wanda Age Group World Championship in London op 26 april 2020.

Lopen, Sport, Wedstrijd

NCD Halve Marathon te Flawinne 2019

7 november 2019 Werner 2 reacties

Amper vier dagen na de veldloop van DCLA staan we opnieuw aan de start van een wedstrijd. Dit keer is het opnieuw een langere afstand, namelijk 21km of een halve marathon.

Na de veldloop voelde de benen echt wel pijnlijk aan en was een herstelloop op maandag onvoldoende om alles te herstellen. Dinsdag moest er dan opnieuw rustig gelopen worden om de laatste spierpijn eruit te krijgen. Na een rustdag op woensdag, geen interval training dus, vertrok ik op donderdag 7 november naar Flawinne waar het 2 Bn Commando deze wedstrijd organiseert.

De halve marathon van 2Cdo heb ik nog al gelopen (2017 en 2018), maar dit is de eerste keer dat ik deelneem aan deze wedstrijd als Nationaal kampioenschap. Het grote verschil zit in de start. Vandaag start iedereen samen, zoals gebruikelijk bij dit soort wedstrijden. Wanneer deze halve marathon niet als kampioenschap ingericht wordt, is er een start per leeftijdscategorie waarbij de oudsten (+50) eerst vertrekken en 5 minuten later de volgende categorie.

Gelukkig starten we aan de achterkant van het paradeplein en is er al wat verdeling wanneer we op de weg komen. Toch is het de eerste minuten goed opletten. Er zijn heel wat bochten te nemen en vrij hoge borduren. Door de regen is het niet overal goed om te lopen; zelfs de weg ligt er echt wel nat bij. De tweede kilometer is nog meer dalend en door deze hogere snelheid is het nog meer opletten. Bovendien zijn we nog vroeg in de wedstrijd en het risico op een te snelle start is hier groot. Mijn hartslag ligt ruim boven de 160 bpm en vanaf nu is het dus tempolopen.

Er staat toch wel wat wind en ik heb niemand onmiddellijk voor me. Graag had ik aangesloten bij het groepje voor me. Niet veel later lukt me dat zelfs. Ik zie dat er van kop gewisseld wordt, dat zit dus goed. Het tempo ligt eigenlijk net iets te hoog, maar dit voordeel wil ik echt niet verliezen.
Enkele kilometer verder moeten er twee lossen en ik ben het niet. Met wat moeite kom ik opnieuw bij de voormalige koploper. Net op dat ogenblik doet hij teken om over te nemen. Hij beseft duidelijk niet dat ik net met de nodige inspanning die enkele meters heb moeten goedmaken. Toch neem ik over en voel opeens de felle tegenwind. Is dat nu toeval, dat ik net overneem wanneer de wind op kop staat. Op kop lopend blijf ik mijn best doen om het tempo hoog te houden, maar krijg toch de indruk dat het iets minder snel gaat. Hij neemt toch niet over dus het zal wel snel genoeg zijn.
Wanneer de wind minder nadelig blaast, neemt hij wel terug over en beginnen we aan het meer stijgend gedeelte van de wedstrijd.

Na het zwaarste gedeelte van de wedstrijd komt het moeilijkste gedeelte. Dit klinkt niet logisch, maar is spijtig genoeg wel het geval. In de laatste 6k zitten veel onverharde wegen. Deze wegen zijn door de regen omgeschapen in modderpaden en met de slicks (Nika Vaporfly) aan mijn voeten is er van lopen geen spraken meer. Het alsof je met rolschaatsen over het ijs loopt. Mijn collega (voor één dag) gaat er vandoor. hij heeft duidelijk meer grip.
Op het volgend modderstuk word ik voorbij gelopen en opnieuw is er van aanpikken geen sprake. Ik geraak op die stukken niet vooruit. Op het verhard gedeelte heb ik de indruk om iets in te lopen, maar dan komt er opnieuw een quasi onbeloopbaar stuk aan. Voorlopig hoor ik achter mij niet onmiddellijk iets, maar dat kan niet lang meer duren. Het blijft dus zo snel mogelijk lopen tot de finish.

De laatste kilometer is vooral gras en hier is het voorzichtig zijn, maar lopen lukt toch nog. Uiteindelijk kom ik als 17de (algemeen) over de finish in een tijd van 1u22. Dit levert me een vijfde plaats op bij de masters+40.

Algemene uitslag Download

Lopen, Sport, veldloop, Wedstrijd

DCLA Veldloop 2019

3 november 2019 Werner Een reactie plaatsen

Na een lange zomer met drie marathon (Boston, Puurs en Chicago) komt de winter eraan met wedstrijden in het veld. DCLA opent dit nieuwe veldloopseizoen.

Vorige winter was een ramp. Na de eindejaarsmarathon, Berlijn 2018 die wel een succes was, bleven de billen, hamstrings en de pezen in die buurt me parten spelen. Dankzij kiné Dennis Laerte werd een een revalidatieperiode ingelast en was ik net op niveau voor het voorjaar. Nu, na een schitterende eindejaarsmarathon, is het opnieuw opletten geblazen. In ieder geval kan ik al opwarmen zonder pijntjes te voelen en eerlijk gezegd, dat doet deugd.

Mijn laatste cross dateert van exact een jaar geleden. ondanks mijn blessure heb ik vorig jaar toch deelgenomen aan de veldloop van DCLA in 2018. Als net geen vijftiger liep ik toen nog met de Masters +35 over een afstand van 6.5km. Dit jaar krijg ik 4,2km voorgeschoteld en ben er eerlijk gezegd niet kwaad om. Ondanks mijn specifieke marathontrainingen van de afgelopen maanden wordt dit totaal iets anders. Lopen tot je niet meer kan en dat volhouden tot de finish.

Voor de start warm ik samen op met enkele collega’s van DCLA mét ervaring. Na een korte opwarming op de weg is het tijd om die spikes aan te trekken en het gevoel van die dunne schoentjes met pinnen terug te krijgen. Het is toch wel een heel andere vorm van lopen. Eerst doe ik enkele voorzichtige versnellingen in de buurt van mijn sporttas om eventueel nog wijzigingen te kunnen aanbrengen, zoals kortere of langere pinnen, veters vaster of losser, … Alles voelt goed en na een laatste stress-plasje ga ik richting start om daar nog wat verder op te warmen met nog korte versnellingen. Bovendien is er nog wat tijd om ‘oude’ bekenden tegen te komen en wat te socializen.

Perfect volgens de regels en op schema wordt de wedstrijd op gang geschoten. In tegenstelling tot de vorige jaren ben ik dit jaar iets beter weg. De ‘oudere’ masters lopen samen met de jongere scholieren en die mannen lopen niet alleen sneller, ze starten vooral ook sneller. Het is in de eerste bochten toch wel wat wringen. Na enkele bochten en smalle loopstroken loop ik opeens samen met Marc Neefs, de winnaar van vorig jaar. Dit kan alleen maar betekenen dat ik zeker snel genoeg gestart ben. Ik sta er helemaal niet bij stil of hij dan wel goed of slecht vertrokken is. In ieder geval is het nu hoog tijd om rustig te blijven want er staan nog wel wat rondjes te wachten. Elk rondje staat voor meerdere bochten, een stevige helling en zelfs enkele hindernissen in de vorm van strobalen.

In tegenstelling tot stratenlopen heb je hier helemaal geen tijd om rond te kijken. De prioriteit ligt vooral in het zoeken van de ideale lijn: zonder putten, plassen, boomstronken of andere obstakels die het lopen kunnen tegenwerken. Zelfs naar de horloge kijken, wordt al moeilijk. Gelukkig hoor ik (als ik het al hoor) het einde van elke afgelegde kilometer. Een eerste kilometer in 3’38” is voor mij echt wel snel en misschien zelfs iets té snel. De hartslag bedraagt intussen al +160 bpm. Dit is een cijfer wat ik op intervaltraining nog niet zag.

Het tweede rondje is het vooral geconcentreerd blijven en de snelheid hoog houden. De tweede km wordt afgeklokt na 3’53”. Dit is nog steeds heel behoorlijk, maar de motor draait warm, hopelijk niet te warm. Met +170bpm in koude en regen komt dit in de buurt van een overdrive. Mijn voorligger heeft intussen al wat afstand genomen en dus is het plaatsbehoud nu mijn prioriteit. Ik hoor niet onmiddellijk iemand achter mij, geen scholier en ook geen master. Pas in de derde ronde lopen we iets verder en is er een 180° bocht waardoor we een goed zicht krijgen op de anderen. Hier merk ik een relatief grote voorsprong op de achterliggers. Het plaatsbehoud moet dus mogelijk zijn. Vertragen is wel niet aan de orde. De ademhaling is de enige die versnelt. Vanaf nu concentreer ik me hierop. Rustig en zo diep mogelijk ademen wordt de hoofdopdracht.

Na vier rondjes bereik ik, toch wel uitgeput de finish. Met een opgelopen achterstand van 30″ kan ik mezelf niks verwijten en had ik zeker geen plaats kunnen opschuiven. Maar welke plaats heb ik nu? Ik heb er totaal geen zicht op. Hoeveel masters waren er nog voor me? Na aankomst hoor ik de speaker iets zeggen en dacht te horen dat mijn voorligger tweede was. Maar dit was te mooi om waar te zijn: hij was derde. Ik word hiermee vierde en val dus net naast het podium.

Lopen, Sport, Wedstrijd

Chicago Marathon 2019

13 oktober 2019 Werner Een reactie plaatsen

Wat vooraf ging…

Exact een jaar geleden schreef ik mij in voor mijn vierde Major Marathon: Chicago 2019. Enkele dagen voor de inschrijving boekte ik al een hotelkamer. Gelukkig kreeg ik al vrij snel de bevestiging dat ik toegelaten was voor de Bank of America Chicago Marathon 2019.

Nu het administratieve achter de rug was, kon het sportieve beginnen of dat was toch het plan. De voor bereiding van de voorjaarsmarathon startte bijzonder slecht. Gelukkig bracht ik de Boston Marathon 2019 toch nog tot een goed einde. Amper vier weken later liep ik nog de Great Breweries Marathon en met de noodzakelijke rust kon ik in juni herbeginnen met de trainingen.

De grote verandering kwam via Runnersconnect.net. Vanaf nu zou ik mijn schema en opvolging krijgen via hen. De eerste contacten verliepen zeer goed en niet veel later kreeg ik mijn schema voorgeschoteld. Wat was me dat? Moet ik dat allemaal doen? In de eerste weken was het vrij moeilijk om het volume te volbrengen, maar na verloop van tijd, verliepen de dagelijkse trainingen al wat vlotter en kwam ik steeds vlot aan het gevraagde volume en zelfs in de voorgestelde tempo’s. Dit zou mijn beste voorbereiding ooit zijn.

Veel lokale wedstrijden zaten er dit jaar niet meer in. De vier lopen van de Marathon van Lubbeek zouden quasi de enige wedstrijd zijn die ik zou lopen. Bij de tweede wedstrijd, die van Linden op 16 augustus , liep het fout. Drie kilometer voor het einde sloeg ik mijn voet om. Geen enkel schema is daarop voorbereid. Net nu de specifieke marathontrainingen moeten beginnen, lag ik uit. Gedaan met lopen! Daar ging mijn training!

Zonder teveel te panikeren herstartte ik voorzichtig 10 dagen later, maar dan kwam mijn linkerkuit roet in het eten gooien. Deftig lopen was ook al niet meer mogelijk. Opnieuw roep ik de hulp in van Kiné Laerte. Dennis moest me er weer bovenop helpen, maar eerst toch nog de wedstrijd in Pellenberg afwerken, want ik moest die Marathon van Lubbeek nog voltooien. Ondanks de pijn bij het rustig lopen, gaat het bij sneller lopen met minder pijn. Gelukkig maar. Dankzij de kiné, het niet-panikeren en het blijven volhouden, kon ik toch nog min of meer het schema van RunnersConnect volgen. Tot aan het vetrek naar Chicago bleef die kuit voor pijn en ongerustheid zorgen. Het doel om de PR te verbeteren werd al bijgesteld tot gewoon Sub3hr.
Ondanks de pijn en het slecht gevoel lukt het me toch nog om 19 september een 10 Mijl te lopen onder het uur, wat een tweede plaats in mijn leeftijdscategorie oplevert.

De laatste dagen …

De laatste dagen voor vertrek verliepen nogal hectisch. Ondanks de taperperiode waarin gevoelig minder gelopen wordt, kwam ik nog steeds tijd te kort om te doen wat moest gebeuren. Gelukkig kon ik op de nodige steun rekenen van de mensen rondom mij. De zenuwen, die ik normaal niet heb, lieten toch van zich horen, mede door de onafgewerkte zaken en ook doordat de loopjes tijdens het taperen zelfs niet gingen. Ramp o ramp, wat ging ik eigenlijk doen in Chicago.

Woensdag, na het werk, liep ik nog een heel rustig loopje met Tom. Het lopen ging zonder noemenswaardige problemen, maar mijn horloge kwam opeens af met een hartslag van 160 en meer. Na de bekommernissen op het werk, privé, sportief, kon dit er ook nog wel bij. Een heel korte nacht later werd ik zonder fout goed en wel afgezet in Zaventem en kon het avontuur van mijn vierde Major Marathon beginnen. Chicago, here I come!

Na een lange vlucht en een nog veeeeeeel langere wachtrij aan ‘immigration’ (voor de anderen) vond ik Tom vrij snel in Chicago O’Hare. De trip naar het ‘The Congress Plaza Hotel’ verliep vlekkeloos. Tijdens de vlucht begon ik me wal steeds minder goed te voelen, maar dat zou na een goede nachtrust wel opgelost geraken.
Niet dus. Op vrijdag word ik echt slecht wakker. Na het ontbijt gaat het al iets beter en kunnen we met de voorziene shuttle naar de Expo om de nummers en het startpakket af te halen. En natuurlijk niet vergeten, om te passeren aan de sport-sponsor shop voor de specifieke Chicago Marathon kledij én nog wel van Nike dit keer. Oei, die bankrekening gaat me niet graag zien komen.

Door het vroege bezoek aan de expo bleef er natuurlijk nog tijd over voor wat sightseeing en zelfs voor een loopje om de benen wat losser te maken, want niks doen is echt niet goed.

Zaterdagmorgen staat er de ‘International Chicago 5K’ op het programma en dit reeds om 7:30u bij amper 3°C! Met lange broek en lange mouwen wordt deze wedstrijd gelopen. Nooit eerder liep ik zo een wedstrijd. Nooit eerder liep ik zo rustig een wedstrijd. Enkel de laatste kilometer even het tempo wat opdrijven om de benen nog eens wakker te schudden. En zonder kuitpijn!! Misschien lukt het toch nog zondag. In de namiddag staat er enkel de aankoop van brood en confituur op het programma; wat is me dat een zoektocht geworden! Gelukkig blijft er toch nog wat tijd over om nog wat rusten en hopelijk slaap ik vannacht wel eens deftig.

Sunday, 13/10/2019, Marathon day

Geen wekker nodig. Voor 4:30u zijn Tom en ik al wakker. Wat zei ik net? Deftig slapen? Het was een ramp: doodziek. Die ibuprofen heeft niets geholpen; ik had iets straffer nodig! Gelukkig is er Ann en zij brengt mij Dafalgan. Niet één , maar twee neem ik er. Het helpt nog ook. Mede door de adrenaline begin ik me al iets beter te voelen. De 6°C buiten gaan geen deugd doen en dus vertrek ik met een extra T-shirt en dikke sweater richting start. Wat een luxe om te logeren vlakbij start en finish van een marathon waar meer dan 40.000 lopers aan deelnemen. Geen ‘gear check’ nodig, gewoon rechtstreeks naar het juiste startvak (Corral A) en klaar is kees. De nodige passage aan een Dixi ontbreekt ook dit keer niet. Ruim op tijd sta ik dit keer in het startvak. Dat is ooit anders geweest. We kunnen zelfs nog een enkele rondjes lopen in het vak om de koude wat tegen te houden.

Na het volkslied gehoord te hebben is het enkel nog wachten op het startschot, De elitelopers zien toekomen betekent dat de start niet te lang meer op zich laat wachten. Er zo stilstaan in de koude is niet mijn favoriete bezigheid en al zeker niet als je mede daardoor opeens een volle blaas voelt. Dit komt niet alleen van de stress; dit was echt een volle blaas. In het gevulde startvak kan ik “heel discreet” mijn blaas ledigen en nu voel ik mij echt klaar voor de 26.2 Miles. Het extra T-shirt vliegt niet veel na de pull over het hek. Nu kan het niet snel genoeg gaan. Eén minuut na de elite wordt de eerste wave van de massa gelost.

De eerste kilometers verlopen al vrij vlot. Zonder echt te forceren loop ik iets sneller dan gepland. Er is maar één goede manier om een marathon te lopen en dat is door niet te snel te starten. Niet te snel betekent in dit geval iets trager dan het beoogd gemiddeld tempo. Voor deze marathon heb ik een tempo van 4:05 min/km in gedachten. Ondanks de hoge gebouwen en de tunnel duidt mijn horloge steeds kilometers aan net onder de 4 minuten. De hartslag schommelt rond de 154 bpm en alles voelt prima aan. Toch neem ik het zekere voor het onzekere en loop verder aan 4:00 min/km. Mijn hartslag verlaagt zelfs onder de 150 bpm. Zolang we richting Noord lopen, is er niet te veel wind. Net voor de 7k neem ik mijn eerste gelletje. De eerste 10k worden dan zonder problemen afgelegd onder de 40min.

Na een goede 12km draaien we links en krijgen we de wind wel meer in het gezicht. Het is nu dus wel van belang dat de inspanning niet te zwaar wordt . Best is dus dat er steeds iemand net voor me loopt. Er is niet echt een groep met hetzelfde tempo; Iedereen loopt zijn tempo en dat verloopt nogal chaotisch. Ik concentreer me dus ook vooral op mezelf zoek toch af en toe een rug op om achter te lopen. Op die manier blijft het vlot gaan en zie ik zonder problemen de bordjes die met 2 beginnen. Halfweg kom ik door onder de 1u25min en als ik dit tempo kan volhouden, zit een PR er echt wel in.
De tweede helft is meestal aftellen. Vandaag is het toch wel iets anders. In plaats van bij 25k te zeggen: “Het is nu nog 17km.”, zeg ik nu: “Het is al maar 17km meer.” Het tempo blijft constant op 15km/u en de ademhaling en hartslag vertonen geen tekenen van opkomende vermoeidheid. Ik moet echt op de kilometerborden letten om tijdig een gelletje te nemen, want ik voel nooit een behoefte. Door het frisse weer (nog steeds maar 7°C) heb ik ook geen behoefte aan drank. Toch neem ik regelmatig een bekertje water, nooit Gatorade, maar drink er niet te veel van. Het water is echt te koud om te drinken. Steeds houd ik een slokje water even in de mond vooraleer het effectief in te slikken.
Op die manier loop ik ook de 30k voorbij, neem een volgend gelletje op 35, het laatste, en probeer zelfs aan een versnelling te denken. De wind zit dan wel echt niet meer mee en de beoogde versnelling dient enkel om het tempo aan te houden.
De laatste kilometers worden toch iets moeilijker, maar het tempo zakt niet en ik voel nog steeds niets negatiefs. Waar is de tijd dat ik steeds met bijna-krampen moest lopen?

Het einde komt dan ook sneller dan verwacht. Er blijft natuurlijk nog één ‘hindernis te overwinnen: Beat the Hill. 500m voor de finish, bij het opdraaien van Roosevelt Road, zie je een monster van een helling: 300m lang en 3hm! Even het lichaam wat meer voorover laten komen, en eer je het goed en wel beseft, draai je opnieuw links en zie je de finish. Nu is het enkel een laatste ‘sprintje’ inzetten en een plaatsje kiezen om over de lijn te lopen om alleen op de foto te staan. Ik heb nog niet de luxe om quasi alleen over de lijn te lopen. Er zijn wel meerdere die in de buurt van de 2u49′ komen.

Duurloop, Herstel, Interval, Lopen, Snelheid, Sport, Training, Wedstrijd

My way to Chicago (week 4/12)

18 augustus 2019 Werner Een reactie plaatsen

Wedstrijdweek!

Maandag (DL 16k)

De langere trainingen met versnellingen zijn toch goed verteerd. Vandaag staat er zelfs een iets langere duurloop op het programma. Langs waar gaan we deze 16k vandaag lopen? Vermits ik deze training niet vanop mijn werk doe, moet ik van thuis uit een omloop van 16k verzinnen. Het zal mijn ‘oude’ toer langs Pellenberg worden en er ergens een kilometer bijplakken.
Ik start met de nodige voorzichtigheid en loop verder rustig de hellingen op en af. Het weer zit me niet mee. Na een zonnige start krijg ik vanaf 4k regen over me heen. Gelukkig ben ik intussen opgewarmd en kan het geen kwaad. Enkele kilometer verder komt de zon er opnieuw door en kan ik al beginnen opdrogen. Het blijft relatief fris en ik probeer niet te zweten.
Uiteindelijk moet ik op het einde nog wat lusjes draaien om toch de 16k vol te maken.
Strava – Garmin – Runalyze

Dinsdag (DL 12k + str)

Gisteren heb ik het lopen uitgesteld tot ik na het werk thuis kwam, vandaag loop ik eveneens na het werk. De kids zijn niet thuis en heb dus alle tijd. Toch hebben ze me nodig. Hoe kan het anders, maar ze zijn iets vergeten. gelukkig zijn ze niet te ver van huis en mijn loopje wordt dus richting hun verblijfplaats. Na enkele kilometer dalen en het ophalen van wat ze vergeten zijn, kan ik het hen gaan bezorgen. Terugkeren doe ik langs dezelfde weg, maar dit keer zijn het vooral positieve hoogtemeters. Ik blijf het rustig houden want ik weet al wat me morgen te wachten staat.
Toch zoek ik nog een plaatsje om mijn vier strides af te werken, net na mijn 12de kilometer..
Strava – Garmin – Runalyze

Woensdag (Hill to tempo)

Dit is weer eentje van de verscheidene combitrainingen. Bij combitrainingen is het de bedoeling om de de spieren een bepaalde vermoeidheid te geven en daarna, met deze vermoeidheid een specifieke training af te werken. Dit keer zal een aantal herhalingen van bergop-sprintjes voor de vermoeidheid zorgen.
Na een voldoend lange opwarming, samen met Tobi, kom ik aan het begin van mijn eerste heuvelsprint. De bedoeling is om 6 keer omhoog te lopen gedurende 90 seconden aan medium effort. De eerste keer start ik aan een vlot tempo zonder te overdrijven, maar wat duren die 90 seconden lang? Die blijven duren! Ik geraak nooit op tijd boven. Omdat het steilste stuk tevens het laatste is en dat toch bij de training hoort, start ik de tweede herhaling iets verder op de helling. Ja jongens, het blijft echt wel zwaar om dat 90″ vol te houden. Vanaf de vierde keer ga ik niet meer onmiddellijk joggen, maar blijf eerst 30″ wandelen en neem dan nog 2,5 minuut om terug naar beneden te joggen.
Na de zes heuvelsprinten en de noodzakelijke 3 min rustig joggen start het tweede deel: 6k tempo. Hier is het de bedoeling om rond de 4’00” min/km te blijven. Met een grote lus richting Lubbeek blijf ik toch wel weg van de hellingen in Pellenberg. Na enkele kilometer merk ik dat het redelijk lukt om het gevraagde tempo aan te houden. De licht stijgende stukken zijn wel meer dan voelbaar. De laatste kilometer duurt echt wel lang. Ik wil niet op mijn horloge kijken en moet dus wachten tot deze het eindsignaal geeft.
Tevreden van mijn eigen prestatie geniet ik van de resterende 3k om uit te lopen, ook al gaan deze omhoog.
Strava – Garmin – Runalyze

Donderdag (DL 12k)

De hellingen en tempotraining heeft me wel vertrouwen gegeven. Vandaag wil ik het echt rustig houden. De training van gisteren, maar vooral de wedstrijd van morgen speelt door mijn hoofd. Het is dan de ideale gelegenheid om het parcours van de Bosloop te verkennen. Samen met Tibo en Tobi lopen we door Lindenbos hun parcours van de 4k en daarna doe ik het bosgedeelte van de 7k. Hiermee gaan we het morgen moeten doen.
Strava – Garmin – Runalyze

Vrijdag (Bosloop)

Vrijdag 16 augustus, the day). Vandaag staat de Linden Bosloop in het vet genoteerd in mijn agenda. Deze straten- of bosloop is niet alleen dé lokale wedstrijd; het is tevens de tweede manche van het criterium ‘Marathon van Lubbeek‘. De afgelopen jaren was ik hier steeds derde, maar dit jaar zijn er enkele collega Brokkenlopers bijgekomen die sneller zijn en een podiumplaats zit er dus niet meer in. Toch wil ik hier het beste van mezelf geven. Natuurlijk zijn hier naast de Brokkenlopers nog veel bekenden vanuit de omgeving alsook van de atletiekvereniging DCLA.

Het is wachten op de laatste deelnemers van de 4k race eer de start kan gegeven worden van de 7k en 14k. Deze twee wedstrijden vertrekken gelijktijdig over hetzelfde parcours door Lindenbos. Na een klein rondje rond het voetbalveld en kerk is al duidelijk wie vooraal zal eindigen. Een plaats is niet te zeggen want er lopen deelnemers van twee wedstrijden door elkaar. Tijdens de lange beklimming op de Kortrijksestraat kan ik al enkele plaatsen goedmaken en ben niet van plan die nog af te geven. Twee gekenden, waaronder Tom, lopen niet veel voor mij, maar het blijft een uitdaging tot het einde van de wedstrijd. Ik verlies quasi niets, maar ik kan ook geen meter goedmaken. Er loopt nog iemand voor me die ik niet ken en hem zie ik wel steeds van dichterbij. Samen met hem, de vierde van de 7k-wedstrijd, beëindig ik de eerste ronde en kan dus opnieuw beginnen aan de zware ronde. Ik blijf een twintigtal meter hangen achter Tom en Alain.
Net voor de laatste echt zware helling komt er nog een steile afdaling en ook hier wil ik niet te veel tijd verliezen. Het is intussen al vrij donker geworden, maar het is gewoon rechtdoor tot op het gras. Maar daar gebeurt het! Mijn linker voet slaat om en ik kom terecht op de bovenkant van mijn voet en hoor een enorme krak en roep er spontaan nog ‘Krak!’ bovenop. Dit is niet goed. Dit is echt slecht.
Ondanks alles blijf ik doorlopen maar merk dat mijn twee voorliggers inhalen niet meer mogelijk is. Op het einde van de Prinsendreef, 1k voor het einde, vermindert Tom wat waardoor ik tot bij hem kan komen. Tijdens de afdaling van de Vossekoten loop ik net achter hem en net voor de finish laat hij me passeren waardoor ik nog zesde kan worden. Dank je Tom!
Na de aankomst is er maar één prioriteit: ijs! Ik wil zo snel mogelijk ijs leggen op mijn voet, want de enkel begint al snel te zwellen. Stappen is moeilijk en ik voel onmiddellijk dat lopen er de komende dagen niet meer inzit.
Hier gaat mijn ideale voorbereiding op de Chicago Marathon. .
Strava – Garmin – Runalyze

Enkele Brokkenlopers (vlnr: Tom-Werner-*Tobi**-Arno-Jeroen-Andy-Ben)
*: misschien ooit brokkenloper

Zaterdag

Zoals verwacht is het echt niet goed. Lopen zit er helemaal niet in. Rusten en met mijn voet omhoog liggen, het enige wat goed zou zijn, zit er ook niet in. Het is vandaag Meeting voor Mon bij DCLA en ik ben er Jury. Naar DCLA dus!
Strava – Garmin – Runalyze

Zondag

Het stappen gaat maar een minuscuul beter. Gelukkig lukt fietsen wel en kan ik in de namiddag wat gaan fietsen.
Strava – Garmin – Runalyze

Ondanks de 0 in het weekend komt mijn weektotaal op 78km.

Overzicht deze week:

Maandag: 16k duurloop
Dinsdag: 12k duurloop + strides
Woensdag: Hill to Tempo
Donderdag: 12k duurloop + strides
Vrijdag: Wedtrijd
Zaterdag: 12k duurloop
Zondag: 22k duurloop

Lopen, Sport, Wedstrijd

BOSTON Marathon 2019

15 april 2019 Werner Een reactie plaatsen

De oudste en een van de meest begeerde marathons ter wereld stond sinds september 2018 in mijn agenda. Een week voor mijn Berlijns avontuur stond mijn voorjaarsmarathon voor 2019 al vast, en wat voor één.

Na mijn eindejaarsmarathon van vorig jaar had ik last ter hoogte van de ischiaszenuw, dit is de grote heupzenuw die vanuit de bil het been in loopt. Relatieve rust en zelfs complete rust brachten geen zoden aan de dijk. De goede conditie van Berlijn kon dus niet meer behouden worden. Revalideren door enkel weinig en rustig te lopen in combinatie met de juiste oefeningen moesten me terug in het juiste spoor krijgen.

Na een poging tot interval midden november was duidelijk dat ik er alleen niet uitgeraakte. Externe hulp was noodzakelijk en deze vond ik bij Dennis Laerte. Als kinesitherapeut en begenadigd hardloper was hij de geknipte persoon om me te helpen. Veel oefeningen en maximun 10 minuten lopen, om de twee dagen. Dat was het recept. Resultaat 30 km in een hele maand! Rustig aan verlengen, maar steeds langzaam lopen, bracht mijn totaal voor januari op 134km. Hoe kan ik nu een marathon lopen als ik enkel langzaam mag lopen en dan nog heel beperkt in volume??

In februari liep ik toch al duurlopen van een uur en kon ik zelfs al lange intervallen lopen. In plaats van enkel uitlopen, begon ik al terug te denken aan een marathontijd beginnend met een 3.
Op 4 maart, amper 6 weken voor de marathon, liep ik mijn eerste +20km. Met slechts twee +30km lopen (één duurloop en één blokkentraining) moest ik het maar doen. De laatste weken stonden volledig in het teken van het beoogde marathontempo van 4’20”- 4’15″/km. Benieuwd of dat zou lukken.

Een marathon lopen in de USA vraagt toch steeds wat meer voorbereiding dan eentje vlakbij. Je moet je op alle weertypes voorzien en hopen op het beste. Dankzij mijn reisgenoot Tom verliep alles vlekkeloos, tenminste wat we zelf konden plannen. Door een te laat vertrek vanuit Brussel misten we de aansluiting in London en konden we alleen maar tevreden zijn dat we nog dezelfde dag konden doorvliegen naar Boston. Het bezoek aan de expo en het borstnummer afhalen moest daardoor wel gebeuren op de veel te drukke zaterdag. Queuing en wachten werd vanaf hier onze dagelijkse “sport”.

Nooit heb ik zo vaak het weerbericht gecheckt dan de dagen voor deze marathon. Zij die de marathon van 2018 gezien of meegemaakt hebben, weten waarom. Op vrijdag werd door de organisatie volgend bericht verspreid naar alle deelnemers:

De nacht en de uren voor de start was het effectief verschrikkelijk slecht weer waarbij de regen met bakken uit de lucht viel. Jezelf, maar vooral je schoenen, droog houden, was de opdracht tijdens de uren voor de marathon.

Net voor de start stopte het niet alleen met regenen; het klaarde volledig op en de zon was zelfs van de partij. Perfect volgens het schema, werden we (lopers van Wave 1) een uur voor de start uit onze tenten bevrijd en mochten we beginnen wandelen naar de startvakken. Onderweg passeerden we nog een reuzegroot ‘dorp’ met toiletten en urinoirs.
Hierna was het rechtstreeks naar Main street where it all starts. Nog even afscheid nemen en succes wensen aan Tom, want hem zou ik pas terugzien in Boston na de finish en waarschijnlijk pas in het hotel. Perfect bij het afsluiten van de Amerikaans volkslied scheerden er twee F-15’s laag over. Toch wel indrukwekkend. Welke organisator zou dat hier geregeld krijgen?

Twee minuten na de beroepsatleten mochten de amateurs starten. Deze nieuwe wijziging werd niet op jolijt onthaald. In dit geval is niet altijd de snelste loper die wint, maar wel diegene die als eerste over de finish komt. Stel dat er een amateur sneller loopt dan de eerste beroepsatleet, die dan niet als eerste over de finish komt?
Niet dat ik er mij veel zorgen over moet maken. Ik start in Wave 1 Corral 3. 2 minuten en 50 seconden na het eerste startschot begint voor mij de eigenlijke start van deze 123ste Boston Marathon.

Om de marathon van Boston goed te begrijpen, moet je het hoogteprofiel eerst gezien hebben. De eerste 5k zijn voornamelijk dalend, maar toch met enkele korte klimmetjes. Ondanks het rustig willen starten, loop je toch iets sneller dan gepland. De eerste 5k leg ik zelfs af in net geen 20 minuten. Dit is niet wat het zou mogen zijn in de veronderstelling dat je best iets langzamer start. In ieder geval is het gevoel nog steeds goed en ik geniet dan ook met volle teugen van de sfeer langsheen het parcours.

Intussen heeft iedereen zijn snelheid wel gevonden en kom je in de flow terecht. De weg waarop je loopt (Main Street 135) is breed genoeg en de drankposten staan steeds aan twee kanten. Je hoeft dus bij de eerste dranktafel niet helemaal naar rechts te lopen om een bekertje water te nemen. Net achter de laatste tafel rechts, begint aan de linkerkant van de weg ook een lange bevoorradings-zone.
Meestal loop ik in het midden van de weg, links of rechts van de wegmarkering, afhankelijk naar waar de volgende bocht draait. Voor de rest houd ik mij bezig met rondkijken en genieten. Het kan dus wel: afzien en genieten tegelijkertijd! Je loopt door verschillende dorpen en de mensen (zowel supporters als bewoners) zijn overal dolenthousiast. Sommigen hebben een eigen bevoorradingspost ingericht met water of zelfs met fruit. In één geval heb ik daar zelfs een extra flesje water genomen.

Het belangrijke halfway-point passeer ik na 1u26. Op 22k besef ik dat ik nog 90min heb voor 20km en dus moet ik onder de 4:30 min/km blijven om onder de 3 uur te finishen. Wetende dat de tweede helft sowieso langzamer verloopt en beseffende dat in de Boston Marathon de tweede helft vier hellingen bevat, begin ik vanaf nu continu te rekenen. Hoe raar ook en ondanks dat ik altijd graag (en goed) gerekend heb, is het nu opeens moeilijk. Op sommige momenten kom ik uit dat het makkelijk haalbaar is en op andere momenten blijkt het onmogelijk te worden. De officiële aanduidingen liggen 200m later dan wat mijn horloge aanduidt en dus moet ik rekenen naar 42,4 i.p.v. de 42,2. En j, daar komt het vandaag op aan.

Vanaf dan zijn vooral de tussenpunten belangrijk waarmee ik gemakkelijk kan rekenen , dus niet 30 maar 32,4 km. Op dat punt passeer na 2:15:25 (*) en heb dus minder dan 45min tijd voor de resterende 10km. We hebben al enkele hellingen achter de rug, maar de beruchte Heartbreak Hill komt eraan en daar ga ik nog wat tijd verliezen.

De tussentijd op 37,4 km wordt dus belangrijk. Het nodige tempo blijft nog steeds exact 4:30 min/km. Ik begin intussen hoe langer te beseffen dat het mogelijk is maar dat het moeilijk zal worden. Er gaat enorm veel door mijn hoofd. De gebrekkige voorbereiding die me niet tegen houdt om onder de 3u te finishen, blijft me het meest motiveren. Op dit ogenblik lopen de eerste al over de blauw-gele aankomstlijn en Tom ook al wel kort bij of over de finish zijn. Benieuwd hoe hij het gedaan heeft (2u38’29”).
De laatste kilometers gaan echt moeizaam. De kuiten staan klaar om in krampen te schieten. Nu blijft het pushen en tanden bijten om in de buurt van de 4:30 min/km te blijven. Het wegdek, met o.a. tramsporen en een tunnel is verre van ideaal en de benen willen (beter gezegd: kunnen) niet sneller meer. Beacon Street wordt een echt lijdensweg.

Het opdraaien van Boylston Street doet wat met een mens. De grote massa mensen die je toeschreeuwen, maar toch vooral de finish-boog in de verte, geven je een extra adrenaline-stoot. De laatste 500m kan ik opeens wel 4:00 min/km lopen!! Enkele meter voorbij deze brede aankomstlijn is het licht helemaal uit en is het met moeite recht-blijven en proberen om geen krampen te krijgen, waar ik niet altijd in luk. Aauw! Aauw! But, I did it, again. Sub3hr!!

Hiervan wordt een mens toch zo gelukkig en hiervoor doen we het. In december was ik niet in staat om 15 minuten te lopen en 4 maanden later dit!
Nu mag er gevierd worden !!