Vandaag blijf ik die (lichte) pijn voelen in mijn rechter dijbeen. Sinds ik dinsdag de afspraak gemaakt heb in de GRIT sports clinic, probeer ik mij te concentreren over de exacte locatie van de pijn. Het zal sowieso moeilijk worden om precies te beschrijven wat ik voel, waar en wanneer. Tijdens de middag loop ik toch nog maar eens hetzelfde parcours en dan probeer ik te achterhalen welke pijn ik waar voel. Bovendien probeer ik eveneens te onthouden hoe de pijn zich laat voelen de rest van de dag én morgen.
Eerst moet er gelopen worden natuurlijk. De pijn blijft toch steeds aanwezig. Voor het lopen voel ik de pijn aan de voorkant van mijn dijbeen. Gisteren was het eerder aan de binnenkant. De eerste meters zijn echt niet om aan te zien. Ik ben net een 80-jarige die voor de eerste keer gaat lopen. Nadat de spieren wat opgewarmd zijn, gaat het ietsjes beter, maar de pijn blijft toch voelbaar. Een kilometer verder concentreer ik mij alsmaar meer op mijn lopen en mijn ademhaling, waardoor de pijn niet meer mijn eerste bekommernis is. Tijdens het lopen trekt de pijn zich helemaal rond het been. Dan is er precies een band in het midden van het bovenbeen waar de pin voelbaar is.
We lopen met vier en het tempo ligt niet te hoog. We lopen vrij constant aan 10,5 km/u. De hartslag ken ik niet, maar ik voel mij goed en er breekt nog geen zweet uit. Tijdens de tweede helft gaat de snelheid toch iets de hoogte in (11 à 11,5 km/u) en krijg ik het ook iets warmer. Op de Karmelietenberg lopen we relatief sportief naar boven en zodoende halen we toch een gemiddeld tempo van 5’32” min/km.
Het dijbeen blijft me parten spelen. Hoe graag ik ook loop en hoe vaak ik het, voor enkele weken, ook deed, de laatste weken loop ik echt veel te weinig. Steeds, ook in rust, voel ik een lichte pijn in mijn rechter dijbeen. Ik wil zeker geen doktertje spelen, maar toch schuim ik het internet af naar mogelijk oorzaken en/of oplossingen.
Uiteindelijk heb ik toch maar beslist om een specialist te raadplegen. Tijdens de parcoursverkenningen van de Linden Bosloop hoorde ik spreken over GRIT sports clinic. Vanmorgen vulde ik het contactformulier in en rond negen uur kreeg ik al een mail met de vastgelegde afspraak. Ik moet nog wel tot volgende week wachten eer ik bij Dr. Parys mag passeren, maar toch ben ik al blij met deze afspraak. Hopelijk is het niet ernstig en kan hij mij op korte termijn van de pijn verhelpen. Een man met zijn ervaring moet daar toch in slagen!
Met een optimistisch vooruitzicht om van de pijn verlost te raken, ga ik vandaag toch nog eens wat lopen. Ik ben duidelijk niet alleen met dit idee. Bij het begin van de lunchpauze staan we met zijn vijven klaar voor de alom vertrouwde Sequoia-toer. Na het vertrek missen we zelfs nog eentje en dus keer ik vlug terug. Eénmaal terug met zijn tweeën lopen we een rustig maar vlot tempo en sluiten na iets meer dan twee kilometer terug bij de anderen aan. Daarna lopen we samen aan een rustiger tempo (6 min/km) en met een hartslag zoals elk LSD zou moeten zijn. Enkele kilometers verder gaat het voor Luc iets te traag en loop ik met hem iets sneller. De snelheid gaat zelfs vrij fors de hoogte in en tot aan de helling van de Karmelietenberg lopen we zij aan zij. Deze korte maar steile helling is er voor velen te veel aan. Zonder echt te forceren, loop ik hem ditmaal op minder dan 30 seconden op.
Het is al van zondag (Linden Bosloop) geleden dat ik nog gelopen heb. Na enkele dagen rust omwille van blijvende pijn in mijn rechter dijbeen, probeer ik vandaag toch nog eens te lopen.
De afgelopen dagen is er op puur sportief vlak dus niet veel gebeurd, althans niet voor mij. Het tegenovergestelde is waar voor mijn zoontjes. Zij hebben maandag beslist om niet langer te voetballen, maar over te schakelen naar atletiek. Vanaf vrijdag zullen zij dus twee keer per week gaan trainen bij DCLA. Niet alleen ligt deze atletiekclub vlakbij; het is dan nog eens een zeer goede club ook.
Vandaag hoop ik pijnvrij te lopen en bovendien pijnvrij te blijven de komende dagen. Spijtig genoeg was ik alleen en heb dus niemand om me in te tomen. Vaak loop ik te snel als ik alleen ben. Ik start alvast redelijk rustig en voel niets. Vanaf kilometer twee hoer ik wat stemmen achter mij die steeds iets dichter komen. Hierdoor ga ik automatisch iets sneller lopen om ze niet te laten passeren. Iets verder beslis ik toch om terug wat rustiger te lopen, want ik wil nu ook niets forceren. Dit zou een test- of herstelloop moeten blijven. Het onheil is al geschied; het tempo is de hoogte in gegaan. Nadat onze wegen scheiden, blijf ik dit tempo min of meer aanhouden. Mijn hartslag schommelt steeds rond de 160 hs/min en de snelheid blijft iets boven de 12 km/u.
Uiteindelijk doe ik deze gekende toer op 43 min met een gemiddeld tempo van 4’52 min/km. Er moet duidelijk nog aan de basis gewerkt worden, want aan deze snelheid lopen zou toch onder de 150 hs/min moeten kunnen. Of is dit te ver gegrepen?
Waarschijnlijk zal het woord ’testherstelloopje’ niet bestaan, maar dat is wel exact wat ik vandaag ga proberen. Sinds afgelopen zondag maak ik mij toch wel wat zorgen met de pijn in mijn rechterbeen. Zelfs tijdens een lichte jogging met de kids verdwijnt deze pijn niet na de opwarming. Wat heb ik fout gedaan?
Vandaag spreek ik af met enkele collega’s om tijdens de middagpauze wat te gaan lopen. Het wordt weer een schitterende dag: mooie zon, niet te veel wind en toch niet te warm. Tegen 12u zijn we zelfs met zeven om aan ons rondje via het Leuvens sportkot aan te vangen. Spijtig genoeg verliezen we al iemand na km 2 en iets verder draait een collega rechtsomkeer om onze verloren zoon te gaan zoeken. Zelfs al voor de start had ik beslist om het rustig aan te doen en ook het aantal kilometers te beperken. Zelfs aan dit tempo van 6’00 min/km begint de pijn weer de kop op te steken. Ik ga dan ook zeker niet versnellen en houd me aan mijn beslissing om niet de volledige “Sequoia’ (8,8km) te lopen. Aan de bewuste eerste splitsing neem ik, samen met collega Rik, de afslag om onze toer wat in te korten. We houden onze snelheid goed aan, met een korte vertraging wegens zwaar transport ter hoogte van Imec. Achteraf zal blijken dat dit een goede keuze was, want de resterende drie hebben hun toer nog wat uitgebreid en zullen 12km en sommigen zelfs 13km lopen.
Wij klokken af na 44,5 min en 7,4 km. Het enige positieve aan deze jogginig is de relatief (voor mij toch) lage hartslag. Het negatieve, bijna dramatische, is dat de pijn helemaal niet weggaat en zelfs beter en beter voelbaar wordt. Dit wordt echt een ramp om zondag de marathon van Antwerpen te kunnen uitlopen. Waarschijnlijk breng ik meer schade toe en hoe langer ik volhoud, hoe langer ik out zal zijn.
Dilemma !!
Intussen is het weer drie dagen geleden dat ik nog gelopen heb en eigenlijk ben ik nog steeds niet volledig hersteld. Er is duidelijk iets meer aan de hand. Vandaag wil ik toch nog eens proberen. Het is zondag en het weer is ideaal. Het zal dus toch een klein toertje worden; perfect om de kids te doen dus. Na een ‘luie’ zondagochtend kleden we ons samen om en zijn iets na 12u klaar om wat te gaan lopen. Zoals gezegd moet het sowieso voor mij rustig gebeuren.
We vertrekken richting Pellenberg en lopen voorbij hun beste vriendjes. Gelukkig is er daar niemand die ons ziet, want anders was het moeilijk om niet te stoppen. Iets verder komt er een serieuse helling aan. op de helling lopen we heel rustig naar boven en ik merk dat de hartslag reletief goed onder controle blijft. Dat zit dus toch goed.
Iets later krijgt Tibo een steek en wordt het moeilijk voor hem om nog aan dit tempo verder te lopen. Gelukkig zijn er overal binnenwegen en dus nemen we maar de kortste weg naar huis. Tobi daarentegen voelt zich prima en is dan ook moeilijk tegen te houden. Waarschijnlijk ook omdat zijn broer pijn heeft dat hij extra gemotiveerd is om sneller te lopen. Zodra we de grote baan overgestoken hebben, mag hij wat voorop lopen en een extra rondje lopen rond Sliepersveld. Zelfs als we bijna thuis zijn, is hij vragende partij om een extra rondje te lopen. Via de Bovenstraat valt dit natuurlijk tegen, want dit is een echt wel steile helling. Ik probeer er zelf eens wat sneller op te lopen en dat lukt toch aardig.
Toch blijf ik pijn hebben in mijn rechterbeen. Ik word nu echt wel ongerust. Volgende week staat de marathon om mijn agenda.
The fun-part of my life (open to public)
