Tag archieven: lopen

Toch een tweede dag op rij

Nochtans had ik mij voorgenomen om de eerste weken geen twee dagen opeenvolgend te lopen. Zoals je gisteren kon lezen, heb ik maandag niet gelopen en dus op dinsdag de ‘schade’ ingehaald. Het stond niet in mijn planning, maar vandaag heb ik toch opnieuw gelopen. Gisteren liep ik op hartslag. Ik wou onder de 150 hs/min blijven en het lukte, door op de snelheid te letten.

Ondanks het goede voornemen, heb ik dus vandaag al gezondigd. Door de beperkte inspanning, dacht ik, zou het toch geen kwaad kunnen om vandaag dezelfde afstand af te leggen en dit aan hetzelfde rustige tempo. Na enkele honderden meters voel ik toch al dat de spieren niet volledig hersteld zijn.

Saucony PowerGrid Triumph 9
Saucony PowerGrid Triumph 9

Bovendien loop ik vandaag met andere schoenen (Saucony Triumph 9). Deze schoenen hebben nooit aan mijn verwachtingen voldaan. Ze voelen heel licht aan, maar ze bieden te weinig steun. Ik draag ze dan ook heel weinig en enkel op afstanden < 10K. Al heel snel voel ik dat ik blaren zal hebben wanneer ik dit loopje beëindigd ga hebben. Het zou natuurlijk ook aan de kousen kunnen liggen, maar het gevoel is niet wat het zou moeten zijn. Misschien mede door de lichte pijn van opkomende blaren en strammende spieren door onvoldoende herstel, verloopt dit tochtje niet zo aangenaam. Het weer is dan weer perfect. De zon schijnt volop, er is weinig wind, maar onder de bomen is het niet te warm. In de zon daarentegen, …

Het doel is om toch onder de 150 hs/min te blijven, maar ik geef mezelf enkele slagen respijt en de hartslag blijft dan ook rond de 150-151 hs/min. Ik zou natuurlijk moeten vertragen, maar deze snelheid ligt mij het beste en zolang ik de 151 niet passeer, vind ik het niet te erg. Ik steek het dan maar op de hogere temperatuur waarom de hartslag iets hoger ligt dan gisteren.

Uiteindelijk ligt de gemiddelde snelheid heel kort bij deze van gisteren, met name 11 km/u, met een gemiddelde hartslag van +3 t.o.v. gisteren. Ik zal maar niet vragen of ik hier tevreden moet mee zijn.

Movescount_logo     strava


 

 

Eén dagje vertraging

Met één dagje vertraging toch de week opnieuw sportief ingezet. Gisteren, maandag, waren er verscheidene redenen waarom ik niet gelopen heb, maar vandaag is geen enkel excuus goed genoeg.
Het regent al de volledige voormiddag, maar toch gebruik ik mijn lunchpauze om wat te lopen. De temperatuur bedraagt 16°C en er is niet te veel wind, ideaal dus. Vandaag zijn er geen collega’s die me vergezellen en dus moet ik op mezelf letten. In het verleden is vaak gebleken dat ik telkens veel te snel loop als ik alleen ben. Afgelopen week was het opnieuw het geval. Het wordt dus opletten en de hartslagmeter regelmatig controleren.
Na enkele honderden meters is het een vrij stevige bergaf (op het einde is dit een steile klim) en als ik beneden kom, zie ik al 140 hs/min staan. Om deze waarde zo snel te zien staan, moet ik mij al vrij vroeg inhouden, anders zal ik heel snel een te hoge hartslag hebben. Bij het uitkomen van de tunnel zit ik boven de 150 hs/min en moet het afremproces beginnen. Ik wil vermijden om boven deze waarde te lopen en dus moet ik rustiger, trager lopen.
De rest van de afstand blijft het flirten met de grens van 150 hs/min en door me in te houden lukt het me toch om eronder te blijven. Het is enkel bij het terugkeren in het stadscentrum en de Karmelietenberg, waarvan hiervoor al sprake, dat mijn hart veel sneller dan 150 keer per minuut moet pompen. Om binnen enkele weken langere duurlopen aan te vatten, zal ik toch moeten leren om nog trager te lopen, ook als ik alleen ben.

Movescount_logo     strava


 

Week afsluiten met rustige herstelloop

Afgelopen woensdag moest ik alweer overdrijven. Het begint afgezaagd te worden, maar telkens ik alleen loop, maak ik er wedstrijd van. Ik weet maar al te goed dat dit geen goede manier van trainen is en toch doe ik het. Na woensdag heb ik nog twee dagen lichte stijfheid gevoeld in de quadriceps.
Vandaag loop ik terug met enkele collega’s tijdens de middagpauze en dan kan ik het wel: rustig lopen. Het tempo tijdens deze loop ligt rond de 10 km/u en dat is een ideale trainingssnelheid. Het is dan ook een snelheid die elke min of meer geoefende lopen lang kan volhouden. Bovendien blijft de hartslag dan vrij laag. Op die manier kan je gemakkelijk blijven praten. Het is mogelijk om met volle zinnen te spreken. Zolang je een normaal gesprek met deftige zinnen kan aangaan, loop je aeroob en train je je uithouding en dit zonder te forceren. Na een lange pauze is dit de enige gezonde manier om terug wat basisconditie op te bouwen. Bovendien ga je aan een heel rustig tempo de gewrichten en de spieren veel minder belasten en minimaliseer je de kans op overbelasting of andere blessures.

Deze week, de eerste na een verplichte break van zes weken, heb ik toch alweer drie keer (8km – 11km- 8km) gelopen. Ik kijk dan ook met een tevreden gevoel terug. Woensdag heb ik, door wat sneller te willen lopen, wel beseft dat de conditie meer dan een beetje weg is. Toch blijft het de ambitie om opnieuw op te bouwen naar de lange afstand. Een marathon blijft voor mij toch wel iets dat ik opnieuw wil doen. De 42km moeten op een aangename manier kunnen afgelegd worden en dan ook nog liefst niet te ver achteraan. De meeste stadsmarathons (Brussel, Amsterdam, Eindhoven, …) van het najaar vallen in oktober, maar hiervoor kan ik mij nu niet meer voorbereiden. Later op het jaar wordt het hier in België en omgeving wat te koud, dus wordt het moeilijk om in 2015 nog eentje te doen. We bereiden ons in ieder geval verder voor en hopen in eerste instantie om blessurevrij het aantal kilometers op te bouwen.

Movescount_logo     strava


 

Tweede run en al overdreven

Afgelopen maandag heb ik, na een lange pauze, mijn eerste loopje afgewerkt. Het lopen ging zonder enig probleem, alhoewel ik toch wel een pijn voelde aan mijn rechter hamstring. Het is dezelfde pijn die ik zelfs zittend ook voel, maar iets erger. Op het eerste zicht lijkt dit een spierprobleem te zijn, meer bepaald iets wat lijkt op een te korte spier. Ik ben nooit een voorstander geweest van stretchen na het lopen, maar hierdoor zal ik het wel moeten.

Bovendien werk ik dagelijks een schema af dat niet alleen stretchoefeningen inhoudt, maar eveneens stabiliteits- en stevigheidsoefeningen. De komende dagen concentreer ik mij vooral op deze pijne hamstrings.  Via diverse websites en youtube-filmpjes heb je genoeg voorbeelden hoe je deze uitvoert.

Vandaag heb ik niet gelopen tijdens de lunchpauze, maar heb toch de loopschoenen aangetrokken. De batterijen van mijn hartslagband moeten vervangen worden en dus moet ik eerst nieuwe aanschaffen en kan ik daarna pas lopen. Nadat de batterij vervangen is, kan het horloge terug gekoppeld worden met de hartslagband en kan ik mij verder omkleden.
Iets over vier vertrek ik dan. De afstand mag nog niet te groot zijn en dus neem ik maar een gekend parcours van 11K dat ik voor de zomer al enkele keren gelopen heb. Op die manier kan ik achteraf een vergelijking maken en vaststellen hoe slecht mijn conditie na deze zes weken is. De eerste meters zijn bergaf waardoor de snelheid er sowieso vlug inzit. Daarna maak ik dan de eerste fout door deze snelheid te hoog te houden. Ik blijf rond de 12 km/u lopen ondanks de felle tegenwind. De hartslag gaat daardoor al vrij snel de hoogte in. In een mum van tijd zit ik al boven de 150 hs/min. In plaats van daarmee rekening te houden, blijf ik domweg het tempo zo hoog houden. Na enkele kilometer pomp mijn hart al aan een tempo boven de 160 hs/min. De tweede helft zou ik dan de wind in de rug moeten hebben, maar op dat ogenblik bewegen de bomen quasi niets meer. De wind is dan ook helemaal weggevallen en om de snelheid te behouden, wordt mijn hartslagfrequentie steeds hoger. Ik kom op dat moment al continu boven de 170 hs/min uit. Veel te hoog dus. Dit zijn al inspanningen die ik in een wedstrijd niet zou mogen tegenkomen en nu doe ik ze al op mijn tweede training!!

Morgen breng ik terug een bezoek aan GRIT Sports clinic voor een loopanalyse. Hiervan breng ik morgen een verslag uit.

Eindelijk! Eerste looptochtje sinds zes weken

Met veel plezier kan ik vandaag zeggen:”Eindelijk!” Ik heb dan ook zes weken gewacht, sinds het verdict van 11 juni, om opnieuw de loopschoenen aan te trekken. Gedurende deze periode heb ik bijzonder weinig aan sport gedaan. Tijdens deze 46 dagen ‘zonder lopen’ beperkte de sportieve inspanningen zicht tot fietsend woon-werkverkeer en af en toe eens een kort uitstapje met de fiets.
In deze periode waren gelukkig enkele dagen te warm om gezond te sporten. Op die dagen vond ik het dan ook minder erg dat ik niet mocht lopen. Op andere dagen was het weer dan weer ideaal om rustig door de bossen te lopen of om langere duurlopen af te werken. De dagen zijn op zijn langst en dus is er ’s avonds meer dan voldoende tijd. Bovendien liggen de boswegen er perfect bij, als er gesnoeid is tenminste.

Vandaag kan ik dus opnieuw een traditioneel bericht schrijven en ik voelde helemaal geen pijn in mijn bovenbeen waar de stressfractuur werd vastgesteld. Anderzijds voelde ik de spierpijn in mijn rechter hamstring des te meer. Tijdens de weken ‘niets-doen’ heb ik steeds een lichte pijn gevoeld aan de achterkant van mijn rechter dijbeen. Ik voel deze pijn zelfs erger worden als ik te lang zit. Daarom wil ik geen verband leggen met het lopen, maar tijdens het lopen blijft deze pijn wel voelbaar en op hellingen nijgt dit zelfs naar echte pijn.

Vanaf nu ga ik naast de normale looptrainingen ook meer en meer stevigheids- en stabiliteitsoefeningen doen. Het wordt dus hoogtijd om de recenste uitgaven van Runners World boven te halen en voor mezelf enkele gepaste oefeningen te zoeken die ik al dan niet dagelijks zal moeten uitvoeren. Het lijkt me zelfs een goed idee om hierover een apart bericht te schrijven. Weldra zal je dat hier ook te lezen krijgen. Heb je zelf ook ervaring met dergelijke oefeningen, laat het me dan weten. Hoe slimmer ik de komende dagen word, hoe interessanter het desbetreffende artikel zal zijn. Ik ga dus zeker niet opnieuw het warm water uitvinden. Het beperkt zich enkel tot een korte literatuurstudie en aan de hand van de referenties weten jullie ook waar ik (en niet Abraham) de mosterd gehaald heb. Het kan dus voor iedereen van pas komen.

Kortom, na 46 lange dagen, kan ik eindelijk opnieuw beginnen lopen. Het zal de eerste weken heel rustig lopen zijn, en met telkens een relatieve rustdag, waarin nog wel kan gesport (zwemmen, fietsen) worden, maar waarin niet gelopen wordt.

Movescount_logo     strava


 

 

week 5 van het niet-lopen

Gelukkig staat de klok niet stil. Op die manier loopt de teller gestadig op en kan ik zelf beginnen aftellen tot ik weer mag lopen. De voorbije periode zijn al wel de mooiste stratenlopen (zoals The Classic, …) gepasseerd en moet ik de komende weken nog enkele mooie recreatieve wedstrijden (Bosloop, …) links laten liggen. Bovendien komt het tweede gedeelte van het jaarlijks marathon hoogtepunt te dichtbij om er eentje uit te kiezen. Op mijn wenslijstje stonden diverse mooie wedstrijden gaande van Amsterdam, Eindhoven, … Allemaal mooie en vlakke stadsmarathons die toch niet te ver zijn. Als ik dit jaar nog eens een marathon wil lopen, zal het in de eerste plaats korter bij de winter moeten zijn en zal de voorbereiding vlekkeloos moeten verlopen. Vlekkeloos betekent dat je je schema moet kunnen afwerken zoals gepland en dat niet alleen geen blessures je daarvan doen afwijken, maar vooral dat ook de nodige beschikbare tijd voor handen moet zijn. In de voorbereiding van een lange afstandswedstrijd zitten regelmatige langere duurlopen en die vragen dan ook de nodige tijd. Bovendien worden de avonden steeds korter, tenzij je in het donker verder wil lopen. Uit het verleden weet ik dat zelfs in de weekends, die daar doorgaans geschikter voor zijn, niet altijd de nodige tijd daarvoor beschikbaar is. Het vraagt niet alleen voor de loper de nodige inspanningen; het is vooral de familie die eronder te lijden heeft. De loper heeft plezier aan deze duurlopen van enkele uren, maar tijdens die periode ben je niet beschikbaar voor je familie.

In ieder geval ben ik mijn nieuwe loopseizoen aan het voorbereiden. De eerste weken zullen voornamelijk bestaan uit korte en trage duurlopen, afgewisseld met wat zwemmen en fietsen. Het is zeker de bedoeling om de eerste weken geen twee dagen achter elkaar te lopen. In de tweede helft van augustus is het mijn beurt om de buitenlandse zon te gaan opzoeken. Het is zeker de bedoeling om ook daar regelmatig te gaan lopen. Ondanks ik van nature uit een avondmens ben, en bijgevolg niet goed vroeg kan opstaan, probeer ik toch ’s morgens eerst te gaan lopen en daarna samen met de rest van het gezin samen gaan ontbijten.

Paloma-Grida-Village-Fitness-Center
Als het dan ook al té warm mocht zijn, kan ik nog altijd in de gekoelde fitnesszaal op de loopband gaan trainen. En als ik bovenstaand fotootje bekijk zal ik moeten lopen als het al donker is, want dan kan ik ook achter mij kijken, door het raam als spiegel te gebruiken. 🙂 😛

Het blijft toch afwachten hoe ik deze té lange pauze zal verteren. Ik hoop echt dat ik snel terug plezier vind in het lopen en vooral dat ik terug de conditie opbouw die me toelaat om nog mooie wedstrijden te lopen, ook al is het voor mij niet de bedoeling om hoog in het klassement te eindigen. Het is en blijft een individuele sport en ik beschouw elke wedstrijd vooral als een wedstrijd tegen mezelf of tegen mijn eigen PR’s. Het blijft toch een doel om in de (nabije) toekomst deel te nemen aan een marathon en liefst eentje (of meer) van de World Marathon Majors.