Het verlof is intussen afgelopen. De eerste werkdag na het verlof is dus al een feit. Nu komt pas de echte routine terug. In de toekomst zullen dus weer enkele Sequoia’s per week gelopen worden.

De eerste dag en we zijn toch alweer met drie om deze bekende omloop af te leggen. De enkele druppeltjes die bij de start uit de lucht vallen, zijn niet talrijk genoeg om ons nat te maken. Na enkele minuten geven ze hun poging al op en komt de zon zelfs terug. De snelheid ligt de eerste kilometers vrij laag, zelfs het zweet breekt niet uit. Na 3,5 kilometer gaan we met twee iets sneller lopen waardoor de hartslag ook wat sneller is en ook het zweet zijn weg naar buiten gevonden heeft.

Het is al een heel tijdje geleden dat we de omloop langs de Sequoia’s gelopen hebben en vandaag proberen we hem terug langs daar te lopen. Het nadar-hekken staat er nog, maar je kan er gewoon langs lopen. Iets verder liggen er enkele bomen dwars over het parcours en nog verder liggen nog iets teveel restanten van de bos-exploitatie zodat vlot lopen onmogelijk is. Het ergste komt daarna nog. Onaangekondigd is de weg ter hoogte van IMEC helemaal afgsloten. Een poging langs de parking wordt door enkele buitenlandse  arbeiders kordaat afgebroken. Een tweede poging langs de werfketen, idem dito. Tenslotte besluiten we dan maar helemaal rond te lopen langs de ingang van de nieuwe IMAC-toren.

Het tempo is er nu echt wel helemaal uit. Net voorbij Alma3 gaan we dan toch maar eens echt versnellen. Op de Finse piste is die versnelling al wat moeilijker want deze ondergrond is toch wel iets te zacht om goed te kunnen doorlopen.

Na de vakantie en toch nog in verlof zijnde, zou een mens tijd over moeten hebben. In mijn geval is dit de afgelopen week niet het geval geweest. De dagen ’thuis’ stonden volledig in het teken van verhuizen. Voor de kids was het hun laatste vakantieweek en ook zij hebben de hele week mama en papa moeten volgen, zonder in de weg te lopen. Het was voor iedereen een stressvolle en zware week. Tot gisteren laat in de avond werd er met dozen gesleurd, auto’s gevuld en terug leeggehaald. De kids lagen de avond voor de eerste schooldag schandalig laat in hun bed, ocharme. Gelukkig heb ik nog een weekje verlof en hopelijk is deze wat rustiger. Er staan nog veel activiteiten gepland in het kader van de verhuis, maar vandaag hoop ik toch wat tijd vrij te kunnen maken om de sportschoenen aan te trekken.

Het is toch weer avond geworden. De kids hebben hun eerste schooldag achter de rug, de laatste boeken zijn gekaft en voor we gaan eten wil ik (eindelijk) nog eens wat gaan lopen. Zonder veel na te denken, kies ik voor een vertrouwd parcours richting Kessel-Lo, met een rondje Finse piste en een rondje in het provinciaal domein. Deze route heb ik al enkele keren afgelegd en op die manier kan ik mijn huidige conditie gemakkelijk vergelijken op Strava. Veel verwacht ik er niet van, maar ik heb er zin in en dat helpt natuurlijk. Van in het begin zit de snelheid er vrij goed in. Zonder te overdrijven probeer ik deze snelheid aan te houden en probeer hierbij mijn hartslag niet te veel te laten oplopen. Het heeft vanmiddag goed geregend en dus is de lucht vrij van alles wat je niet nodig hebt. Er is niet al te veel wind en de temperatuur is goed om in licht shirt te lopen.

Over de helft ga ik iets sneller lopen en zelfs met de iets hogere hartslag blijf ik mij goed voelen. Traditioneel loop ik deze route vrij snel. Vandaag is dus zeker niet mijn slechtste tijd, maar ondanks mijn goed gevoel is dit stukken trager dan mijn gemiddelde op dit parcours. De conditie is dus nog zeker niet wat ze geweest is, maar dat had ik ook niet verwacht. Ik ben al blij dat ik pijnloos kan lopen en dat ik er terug plezier in heb.

Deze week, met de kids naar school en mijn vrouw terug aan het werk, probeer ik toch nog enkele keren te gaan lopen, ook al is mijn schema nu reeds veel te veel gevuld.