Zoals de jonge traditie het wil staat de tweede marathon van het jaar geprogrammeerd in juni. Sinds 2016, de eerste editie, neem ik deel aan de Great Breweries Marathon. Dit is een marathon met als uitvalsbasis de brouwerij Duvel en die een mooi parcours doorloopt via Palm en de brouwerij Bosteels, gekend van de Triple Karmeliet.

Als Duvel-liefhebben nam ik in 2016 deel aan de eerste editie en was enorm gecharmeerd door de combinatie van de kleinschaligheid en de toch professionele organisatie. Natuurlijk speelt een aankomst en ‘afterparty’ binnen de muren van Duvel ook wel parten in deze charme. Na een 125e plaats in 2016 en een 18e plaats in 2017 heb ik hier wel iets te verdedigen. Bovendien heb ik de laatste twee marathons onder de 3 uur gelopen en ik zou maar al te graag dit hier herhalen, ook al zijn de weersomstandigheden niet ideaal.

Over het weer gesproken, het is deze zondag opnieuw vrij warm en zwoel. Ook schijnt de zon niet volop in vergelijking van de extreem warme editie van 2017, het blijft een zeer zwoele zondag, vergelijkbaar met vorige week met de 20km door Brussel. Het zal dus van belang zijn om voldoende te drinken.

Voor de start heb ik alvast voldoende gedronken én ook voldoende naar toilet geweest. Na een korte opwarming ga ik na de startzone en begin wat te praten met de personen rond mij. Ik zet me zeker niet helemaal vooraan, maar ook niet te ver achteraan. We zien wel na enkele kilometers waar we uitkomen.

Met een kleine vertraging wordt het startschot gegeven en kunnen we vertrekken voor onze 42km-lange ‘calvarietocht’. Omdat ik mijn positie nog ongeveer kan tellen, probeer ik dat ook. Er zijn er ongeveer een zevental personen voor ons weg en met ‘ons’ bedoel ik het groepje dat zich gevormd heeft en waar ik middenin zit. Virtueel loop ik dus een top-10 plaats.

Na een vijftal kilometer kom ik, zonder het zelf af te dwingen, op kop van het kleine groepje. Het tempo van de laatste kilometers blijf ik aanhouden en mijn hartslag blijft toch wel vrij vlot onder de 160 hs/min. Dit is weliswaar iets sneller dan gepland, maar zolang het gevoel goed is, blijf ik dit tempo wel aanhouden. Intussen zijn er van de snellere starters al enkele terug opgeraapt en ze worden ook gelost uit ‘ons’ groepje. Op die manier is een top 10 plaats nu echt wel binnen handbereik.

Vanaf 19km moet ik zelf het groepje lossen. Op dat moment bleven we nog met vier over. Halfweg (1u27′) loop ik nog steeds vlak achter de andere drie, maar aansluiten is niet mogelijk. Het zal dus nog een zware tweede helft worden.  Niet veel later zie ik Ruben halt houden voor een sanitaire stop waardoor ik een plaats opschuif. Op welke plaats ik nu hang is niet echt duidelijk. Van het groepje zijn er twee voor mij, maar hoeveel blijven er over van de snellere starters?

Vanaf 28km wordt het echt moeilijk. De kuitspieren staan al op scherp en kunnen elk moment in kramp schieten. Dit is ongeveer dezelfde situatie als vorige jaar, maar toen was het nog warmer. Het lopen gaat steeds moeizamer. Het plezier is nu echt wel ver te zoeken. Zou ik niet beter wandelen? Gelukkig worden de kilometers nog gelopen aan 4’15”. Het is telkens uitkijken naar dat verlossend geluidje van de horloge bij het beëindigen van een kilometer om te zien welk tempo ik nog loop. Het gevoel is alsof ik strompel en de kilometers mijlen geworden zijn. Gelukkig blijf ik nog kilometertijden zien die redelijk zijn. Wanneer zou ik ingehaald worden?

Een vijftal kilometer voor het einde hoor ik dat ik op de vijfde plaats hang. Ook al loop je een marathon voor je individuele tijd, toch wil ik deze vijfde plaats echt wel behouden. De zenuwen nemen toe, maar de snelheid gaat en eerder op achteruit. Af en toe, na een bocht probeer ik achter me te kijken, maar voorlopig zie ik niemand. Er zit dus niets anders op dan de pijn te verbijten en door te lopen. Hier besef je wat het belang is van de lange duurlopen: de mentale sterkte om niet op te geven en vol te houden tot het bittere einde. Waarom zijn die kilometers toch zo lang??

De voorlaatste kilometer is langs dezelfde weg als de start en dan besef je dat de aankomst echt niet ver meer is. Uiteindelijk zie je de poort van de brouwerij en weet je dat je het gehaald hebt.

Het feit dat ik onder de 3 uur ga finishen besef ik amper; het feit dat ik vandaag vijfde word des te meer. Achter mij zie en hoor ik niet onmiddellijk gevaar en dus kan ik met een brede glimlach (deels van de pijn) de laatste honderden meters afleggen.

Het mooie stuk langs de muur met het glas Duvel loop je over gras en dat maakt het niet echt gemakkelijk. De rode loper aan de aankomst daarentegen …

Na de aankomst begeef ik mij richting de banken en tafels waar ik mij ook voor de start bevond waardoor ik andere lopers zie binnen komen. Zitten lukt niet! Telkens ik ga zitten krijg ik krampen. Na een half uur wat rond wandelen, zoek ik mij een plaatsje richting de parasols en ligzetels, maar hoe verleidelijk ook, ik kan nog steeds niet zitten. De krampen blijven opkomen, zowel in de kuiten als net boven de knieën. Zelfs een uur na aankomst heb ik er last van!

Als ik dan uiteindelijk wel krampenvrij kan zitten, geniet ik van de drankbonnetjes en geniet van een Duvel, een Triple Karmeliet en een Palm.

Het hoogtepunt van dit voorjaar ligt op 8 april in Rome. Als achtste marathon heb ik deze lente opnieuw gekozen voor een relatief grote stadsmarathon, gekoppeld met een familiale citytrip.

Dit jaar ga ik opnieuw voor drie marathons en 8 april is de dag voor de eerste marathon van 2018. 8 april is een drukke dag in de marathonkalender, naast Rome kan je op deze dag ook starten in Rotterdam, Parijs, Milaan, Hannover, Bratislava, … Om er maar enkele te noemen. Na Rotterdam in 2016 en Parijs in 2017, leek me Rome wel een mooie stad om de marathon te combineren met een citytrip.

Inschrijven voor de marathon van Rome is vrij eenvoudig en kan door een formulier in te vullen en aansluitend het vereiste bedrag betalen. Later bleek dit nog niet voldoende te zijn. Ze eisen in Italië net als in Frankrijk een medisch certificaat en een racekaart, tenzij je aangesloten bent bij een club erkend door de IAAF. Probeer dan maar eens aan te duiden dat je club (DCLA in mijn geval) erkend is door IAAF. Na wat mails is het uiteindelijk toch in orde gekomen. Toch wel straf dat ze steeds persoonlijk geantwoord hebben. Ik hoop dat ze niet veel gevallen zoals ik hebben.

De voorbereiding naar deze marathon toe verliep niet helemaal zoals gepland. Een stekende pijn onder mijn rechtervoet zorgde ervoor dat ik vele trainingen moest inkorten. Gelukkig hebben de Nike Zoom Fly’s toch wat voor soelaas kunnen zorgen. Met deze schoenen ging het nog redelijk om langere duurlopen af te werken. Anderzijds begint mijn leeftijd toch ook zijn limieten op te dringen. Twee dagen na elkaar lopen blijkt steeds moeilijker te gaan. Dit heeft waarschijnlijk vooral te maken met de pijn onder mijn voet, waardoor ik minder evenwichtig ging lopen. Kortom het was een moeilijke voorbereiding met maar één doel: blessurevrij blijven. Interval-trainingen bleven beperkt tot lange intervallen en de duurlopen zorgden ervoor dat er steeds een extra dag ruwt moest ingebouwd worden.

Twee weken voor de eigenlijke marathon stond er een generale repetitie op het programma: een halve marathon van de Natuurlopen in Lier. Die verliep uitzonderlijk goed en gaf me vertrouwen voor de eigenlijke wedstrijd in Rome. De trainingen tussen deze topdag en 8 april zorgde er wel voor dat ik besefte dat Lier toch wel uitermate goed was en dat ik daar niet te veel mocht op rekenen.

In Rome was er de dag voor de marathon weinig te merken van de komende wedstrijd. Start en Finish liggen op exact dezelfde plaats en de zone voor de start én na de finish zijn dus ook identiek. Hier worden geen supporters toegelaten waardoor je eigenlijk al vrij vroeg op je eentje aangewezen bent. Gelukkig krijg je een mooie rugzak die je moet gebruiken om je spullen voor de start in te doen die je na de finish opnieuw kan ophalen. Hiervoor staan er een lange rij vrachtwagens klaar. Door de lange afgesloten zone voor de start en doordat de metro ter hoogte van de start en finish gesloten is, moet je dus een heel eind wandelen vooraleer je aan je 42km kan starten.

Na de gebruikelijke protocollaire plichtplegingen en de start van de rolstoelatleten en de elitelopers weerklonk het startschot van Wave 1. Om exact 8u43’08” passeer ik de startlijn en kan ik beginnen aan mijn achtste marathon. Na de sub3 (2u56′) in Eindhoven vorig jaar zou ik nu willen aantonen dat de Sub3 geen toeval was. Rome is niet gekend als snelle marathon en hier onder de 3 uur blijven geldt eigenlijk als een verbetering.

Het weer is schitterend, toch zeker voor de toeschouwers. Er staat al van bij de start een mooie zon en deze zorgt al voor een aangename temperatuur van ’s morgens. Het zal m.a.w. een warme editie worden. (In 2017 heeft het de hele dag geregend!) Iets na de start kom ik in de buurt van de pacers van 3.00u, die voor mij in het startvak stonden. Na de drukte van de eerste kilometers wou ik echt niet in hun buurt blijven. Toch geraakte ik er moeilijk van verlost. Het supergevoel was er niet. Het voelde al van in het begin vrij zwaar om het tempo van 4’10” vol te houden, ondanks de vrij lage hartslag van 150 hs/min. Pas na twee kilometer aan 4’03” min/km ben ik verlost van de ballonnen en de daarbij horende drukte. Hopelijk zie ze niet meer terug! 10K passeer ik in 41’36”. Hiermee blijf ik maar net voor op het schema van 3 uur. Ik mag dus niet teveel verval kennen in de rest van de wedstrijd.

Er zit dus niet veel anders op dan dit tempo te blijven lopen. Alle kilometers die volgen blijven in de buurt van de 4’10”, schommelend tussen 3’58” en 4’18”. Halfweg passeer ik op 1u27:43″ en heb dus nog een beetje reserve voor de zwaardere tweede helft. Zwaarder! En ik heb het nu al vrij moeilijk. Het gevoel is echt niet zoals ik het gehoopt en zelfs verwacht had. Het zullen nog ‘lange kilometers worden, wetende dat er nog twee serieuze hellingen aankomen. De 4’18” loop ik op km29 die de eerste helling overbrugd. Vanaf hier is het echt wel op de tanden bijten om de laatste 13K aan dezelfde snelheid te blijven lopen.

Het is dan echt wel aftellen. De beruchte uitdrukking:”Een marathon begint pas na 30km.” blijkt hier ook de waarheid te zijn. Hier komen de eenzame duurlopen, die niet altijd vlot gingen, tot hun recht. Er zit maar één ding op en dat is volhouden. Wetende dat er nog een zware helling aankomt, kan je maar één ding doen om onder de 3 uur aan te komen: doorlopen!! Het is duidelijk voor iedereen moeilijk; ik blijf mensen inhalen en zie regelmatig iemand naar de kant gaan met de gekende krampen. Mijn rechterkuit staat intussen ook gespannen, maar als het zo blijft, haal ik de finish wel. De helling net voor het einde zorgt wel voor een zware inspanning. De afdaling die volgt zorgt niet meer voor een versnelling. Het blijft afzien tot het einde. Met een eindtijd van 2u57’29” blijf ik toch opnieuw onder de magische grens van de 3 uur. Ondanks de hitte, de slechte wegen en het hoofd dat niet leeg was, behaal ik mijn vooropgesteld doel

Nog enkele leuke weetjes:

Onmiddellijk na de marathon en achteraf  zei ik tegen meerdere personen dat het wegdek één van de lastige onderdelen van deze marathon is. Als je kijkt naar bovenstaande foto’s zie je het. Op alle foto’s zijn er kasseien als wegbedekking.

In de foto hiernaast staat er naast mij nog een deelnemer op van de marathon. Op het eerste zicht is het straf om iemand waarvan ik het helemaal niet verwacht pas helemaal op het einde in te halen. Hij is nochtans ook de finish gepasseerd om 11u56. Toch blijkt hij een heel stuk afgesneden te hebben en werd daardoor in de uitslag opgenomen met DSQ.

De derde marathon dit jaar had maar één doel: eindigen binnen de 3 uur. Na een maandenlange voorbereiding moest en zou het lukken, maar elke wedstrijd moet gelopen worden.

De trainingen van afgelopen maanden verliepen min of meer zoals het hoorde. Sommige weken wou ik meer doen, maar door te luisteren naar mijn lichaam, lukte dat niet altijd. Toch kwam ik meerdere weken aan meer dan 100km. Voor mijn leeftijd en met mijn niveau mag ik dat zeker niet minimaliseren en tevreden zijn dat ik dat nog kan. Bovendien is er ook een leven naast het lopen. Zowel mijn vrouw als mijn kinderen hebben niet steeds op mij kunnen rekenen, ondanks ik me zo soepel mogelijk probeerde op te stellen. Een marathonloper moet af en toe egocentrisch denken om zijn doel hoger te leggen en toch te bereiken. Na de marathon van Parijs (3u01’47”) in april en de Great Breweries Marathon (3u04’49”) in juni, kom ik nu volmondig uit voor mijn doel: Sub 3Hr. Nu moet het me lukken om onder die symbolische, maar ook fysische, grens van de 3 uur te blijven.

Stress kwam er dit keer niet aan te pas. Ik was er zelf ook van overtuigd dat het moest lukken. De conditie toonde het aan en de inspanningsproef van afgelopen maandag bewees het zwart op wit. Natuurlijk moet elke wedstrijd gelopen worden, maar die regendruppels zouden me toch niet kunnen tegenhouden. Een opdracht voor het werk in Luxemburg paste niet echt in mijn schema, maar zou me ook niet benadelen. Het was een taperweek en een kort duurloopje op donderdag zou wel lukken. De restaurantbezoekjes waren niet overdreven en ook tijdens het taperen mag een mens toch eten, niet?

Terug op mijn werk, vrijdag namiddag, voel ik me ziek worden. De kids hadden het al zitten in begin van de week en  ik zou het toch ook niet krijgen. Nu toch niet!! Later op de avond werd het alleen maar slechter. Op tijd naar bed en een goede nachtrust zou hopelijk de genezing betekenen. Zaterdag is niets beter, integendeel. Ik vergeet al snel het kort loopje de dag voordien. Gelukkig kan ik nog wel iets eten en vooral het drinken van mijn carboloader en isotone sportdrank lukt zonder probleem. De laatste nacht slaap ik vrij goed, maar net voor drie uur word ik wakker en kan moeilijk opnieuw de slaap vatten en sta op om 5u20. Een rusthartslag van 51 ligt ver boven het normale en betekent dus niet veel goeds. Toch bijt ik door en ga ervoor. Vlug wat boterhammen smeren, de kids wakker maken en stipt om 6u vertrekken we richting Eindhoven. Gelukkig neemt mijn vrouw het stuur en kan ik als passagier nog wat rusten. Zonder veel verkeer komen we al voor half acht aan in het Beursgebouw voor het afhalen van het nummer en het afgeven van de eigen bevoorrading. Het omkleden zelf doe ik in het Belgian House. Stilaan voel ik me beter en maak me klaar in alle kalmte in in de beste omstandigheden.

Een half uur voor het startuur gaan we richting Mathildelaan en loop ik wat heen en weer als opwarming. Slechts een tiental minuten voor de eigenlijke start, zet ik mij in startvak B, net achter de elitelopers en andere toppers. Stipt om 10u klinkt het startschot en kunnen we eraan beginnen. De eerste kilometers niet te snel starten is de boodschap, maar toch lees ik na 1km 3’59”. De volgende kilometers verlopen wel korter bij mijn vooropgestelde tempo, zijnde 4’07”. Het gevoel is goed en ik heb de indruk dat dit niet te snel is. Na enkele kilometer zit ik in een gezellig groepje en hier hoop ik in te blijven. Na 13km gaat de snelheid iets omhoog en blijf ik mijn snelheid lopen. Mijn eerste persoonlijke bevoorrading staat op 15km en intussen heb ik gezien dat de even nummers rechts van de weg staat, maar ik vind mijn flesje niet. Even stoppen en toch ook maar aan de andere kant van de weg kijken, maar ook niets; mijn flesje is hier niet te vinden. Gelukkig heb ik mijn gellekes hier niet aan bevestigd en kan ik gebruik maken van de bekertjes AA en water. Mijn tempo blijft echt stabiel. Nog nooit heb ik zo lang, zo perfect mijn tempo gehouden. Halfweg kom ik door in 1u27’. Zelfs met een positieve split kom ik onder mijn beoogde doel terecht. Geen stress, want ik voel me nog uitstekend.

Zonder veel nadenken passeer ik de muur van de 30km. Nu begint de marathon pas echt. Mijn langste duurlopen bedroegen dan ook maar 32km. Er is geen reden tot paniek en ik voel me nog steeds uitstekend. Bij mijn vorige marathons begonnen nu de krampperikelen en voorlopig voel ik er niets van. Toch zakt mijn tempo lichtjes richting 4’14”. Van 36 tot 38km loop ik echt langzamer, maar besef nog steeds niet waarom. Is het omdat ik op 35km wel mijn flesje vond en te veel gedronken heb? Ondanks mijn eigen bevoorrading komen de krampen toch roet in het eten gooien. Ik kan niet meer versnellen en voel dat mijn voeten onvoldoende bloeddoorstroming krijgen. Schoenen te vast? Mijn tenen wat op en neer bewegen gaat niet meer, want dat veroorzaakt nog meer pijn in mijn kuiten. Gewoon verder lopen zoals ik bezig ben, is het enige wat ik nog doen. Gelukkig herstelt het tempo zich naar 4’13”. Gelukkig blijven de krampen uit en loop ik met de glimlach de laatste kilometer in 4’12” en naar de finish onder de drie uur. Missie geslaagd: 2u56’31” is mijn huidige PR op deze afstand!!

Tijdens de terugrit begin ik mij opnieuw minder goed te voelen en het duurt tot maandag avond eer ik me niet meer ziek voel. Is het door de adrenaline dat ik me een uur voor de start toch vrij goed voelde? Kan dat? Bovendien ben ik blij dat ik dag nadien nergens spierpijn voelde of zou ik toch nog beter kunnen en heb ik daardoor geen stijve spieren??

Enkele collega-Brokkenlopers tekenden ook present en sommige liepen een indrukwekkende PR. Lees het verslag van Kevin (2u37’06”), Davy (2u41’23”) en Dirk (3u24’57”) op onze blog.

Enkele dagen na de marathon heeft de organisatie een digitaal magazine over deze wedstrijd gepubliceerd. Op bladzijde 2 zie een foto van bij de start, waar ik vrij goed zichtbaar ben, grappig zelfs.