Alle berichten van Werner

Langere duurloop op zondag

10 januari 2016 Werner Een reactie plaatsen

Zondag wordt stilaan mijn dag van de week om langere duurlopen te doen. In de late namiddag staat er een familiebezoek in Rijmenam op het programma en traditioneel vertrek ik dan iets vroeger en loop tot daar. Op de middag scheen de zon té mooi en besliste om onmiddellijk een duurloop aan te vatten in de omgeving van Linden.

Zonder veel nadenken kies ik om dezelfde omloop van vorige zondag te doen; al was het toen in donkere en natte omstandigheden. Tibo en Tobi, mijn twee kids van 10j, staan te springen om mee te fietsen. Voor mij is dit een goed idee, want dan kunnen zij mijn bevoorrading voor zich nemen. Het is 9°C en er staat een licht briesje, dat voor iets te veel verfrissing zorgt als het recht op je gezicht blaast.

Kasteel van Horst, Holsbeek, Vlaams Brabant

Vanuit de Prinsendreef vertrek ik aan deze langere duurloop richting Horst. Na een kleine kilometer ligt de eerste helling al op me te wachten. Ik concentreer me dit keer niet te veel op mijn hartslag, maar enkel op mijn gevoel. Het is de bedoeling om een tempo te lopen dat ik 40km kan volhouden. Het nadeel van in een streek te wonen met veel hellingen is dat dit de constante snelheid te niet doet. Integendeel, elke helling is een veel zwaardere inspanning. Na elke helling neem ik opnieuw het rustige tempo in en let erop dat de ademhaling rustig verloopt. Dat blijkt vandaag goed te lukken.

De afgelopen dagen heb ik telkens last gehad van mijn knieën, vooral de rechtse en van mijn rechter hamstring. Gedurende deze duurloop blijft de knie wel voelbaar, maar echt hinderen doet het niet. Toch merk ik wel degelijk dat ik voorzicht moet blijven want elke misstap doet de pijn weer opsteken. Door de gevoelige hamstring probeer ik ook op de hellingen niet te veel te forceren. Toch blijft iets waar ik de komende dagen zal moeten voor oppassen.

Het tweede gedeelte is iets zwaarder door de toch wel strakke wind. Dit, gecombineerd met een lange helling, doet mijn hartslag opnieuw lichtjes oplopen. Vrij snel voorbij de helling komt deze opnieuw in de 130 hs/min te liggen. Op die manier is het steeds plezant lopen. Zelfs tot op het einde, waar ik altijd tracht het tempo hoog te houden, blijft de hartslag vrij goed onder controle. Als nu de pijn aan de knieën en hamstring verdwijnt, zal ik echt tevreden zijn.

Morgen staat er opnieuw een loopje op het programma. Dit keer loop ik op maandag mee met enkele collega’s van DCLA waarna we aan de nieuwjaarsreceptie kunnen beginnen. Want in een sportclub wordt er eerst gesport vooraleer in de drank en hapjes te vliegen.

Duurloop, Lopen, Sport, Training

DCLA duurloop

8 januari 2016 Werner Een reactie plaatsen

Het einde van een werkweek wordt steevast afgesloten met een duurloop met de collega’s van DCLA. Sinds een tijdje voel ik wat pijn aan mijn rechterknie. Zelfs bij het normaal stappen, op en af een trap, voel ik deze pijn. Dit is natuurlijk geen goed teken. Zeker niet als je weet dat ik vele jaren niet heb kunnen lopen door een ontsteking aan de rechter patellapees. Om er zeker van te zijn of ik überhaupt kan lopen, doe ik eerst enkele testrondjes op de atletiekpiste. Deze ondergrond is vrij zacht en bovendien lopen we hier echt heel rustig. Hieruit merk ik dat de pijn niet erger wordt en ik besluit om toch maar deel te nemen aan de wekelijkse duurloop.

Er zit geen verrassing aan te komen en dus lopen we de normale wintertoer. Dit rondje bedraagt om en bij de 14,5km.

Om stipt 18.15u vertrekken we voor onze duurloop. Er zijn meerdere groepen die dan vertrekken want het is opeens heel druk op het kleine weggetje dat vertrekt aan de Gaston Roelants Atletiekarena. Na het doorsteken van het Heuvelhofpark zijn we terug alleen met ‘onze’ groep van Miel. Miel volgt, als trainer, zoals steeds de groep met de fiets en staat ons zo bij met raad en daad. Je moet alleen nog kunnen spreken tijdens het lopen.

De eerste kilometers ligt het tempo vrij laag, zijnde rond de 11km/u. Na vijf kilometer en enkele hellingen is iedereen goed opgewarmd en gaat de snelheid steevast hoger liggen. Op de vrij zware helling richting het Bed van Napoleon ligt de snelheid zelfs nooit lager dan 11,5km/u. Na de helling is het groepje al wel gesplitst. Er wordt even achterom gekeken, maar echt gewacht wordt er niet. De fiets van Miel hoor of zie ik dan niet meer. De snelheid komt dan rond en zelfs meer en meer boven de 12 km/u te liggen. Met de nodige aandacht aan mijn loophouding (meer voorvoetlanding) blijft de pijn in knie vrij goed weg.

Vanaf de afdaling van Steenveld gaat de snelheid echt de hoogte in en daalt, tot aan de abdij van Vlierbeek, zelfs niet meer onder de 13km/u. Samen met Ellen versnellen we echt vanaf De Kastaar tot aan de Molenstraat. Geen van beide had de intentie om te versnellen, maar toch lopen we naast elkaar en trekken zo elkaar boven de 14,5 km/u. De laatste kilometer lopen we opnieuw rustiger, zodat ik terug met een normale hartslag de atletiekpiste bereik. Met een gemiddelde van 12,1 km/u houden we ons aan het normale gemiddelde.

Het heeft weer deugd gedaan, net als de pannenkoeken achteraf.

Lopen, Sport, Training

Sequoia: Natter dan nat

7 januari 2016 Werner Een reactie plaatsen

Het regent hard. Het is werkelijk geen weer om een hond door te jagen. Toch beslissen we om te gaan lopen. We, dat zijn drie collega’s en ikzelf. Gezien de omstandigheden kunnen we van een grote groep spreken.

Echt koud is het niet, maar door de regen en wind is het toch vrij fris. De kledijkeuze voorziet alvast een dun regenvestje. Hierdoor moet er niet te veel meer onderaan gedragen worden. Het was alweer even geleden, maar dit keer draag ik toch mijn pet. Op die manier houd je de meeste regen uit je gezicht en voel je de druppels ook niet vallen. Handschoenen heb ik niet en hoop deze dan ook niet nodig te hebben.

Met drie van de vier vertrekkers blijven we samen. Het tempo dat voor iedereen geschikt en (hopelijk) aangepast is, bedraagt iets boven de 5′ min/kim en dus iets onder de 12km/u. Ik draag geen hartslagmeter en heb dus geen idee hoe hoog mijn hartslag bedraagt. Ik voel me gedurende het hele traject nergens echt moe, dus dat zal wel meevallen.

De grootste schrik is en blijft mijn knie. Tijdens het lopen heb ik er in ieder geval niet te veel last van gehad. Ik hoop dat dit de volgende dagen zo blijft en dat ik dus rustig kan verder lopen. Met rustig bedoel ik in dit geval letterlijk rustig, zijnde aan een lage snelheid en geen te lange afstand. Om toch een beetje tempowerk te kunnen doen, lopen we nog een rondje op de Finse piste aan een iets hogere snelheid.

Ondanks de regen heeft dit loopje toch deugd gedaan. De handen hebben het in het begin even koud gehad, maar halfweg was dit gevoel al weg.

Interval, Lopen, Sport, Training

Eerste DCLA-training van het jaar

6 januari 2016 Werner Een reactie plaatsen

Woensdag is DCLA-trainingsdag. Dit is in 2016 niet anders. De meeste zijn dan ook aanwezig en zoals steeds vertrekken we om 18.15u vanuit de Elfkamper. Dit is de kantine van het Gaston Roelants Atletiekstadion in Kessel-Lo. Na mijn pijntjes van zondag en gisteren is het mezelf aangeraden om het rustig aan te doen. De opwarming verloopt zoals steeds op de weg rond de café De kastaar. Dit keer wordt er volgens mij iets trager gelopen, wat me dit keer zelfs goed uitkomt. Toch zie ik een kleine opstoot in mijn hartslag dat gelukkig vrij snel hersteld is. In ieder geval laat de knie niet te veel van zich horen. Ik kan dus aan de eigenlijke training beginnen.

Na een heel korte nieuwjaarsspeech (zo heb ik ze graag) van de trainer gaan we over tot de orde van de dag. Vandaag is het een eenvoud uit te leggen training. We starten eerst met enkele ‘déboulé’kes’ en daarna werken we volgend schema af, rekening houdend dat V vlot tot snel betekent en R is rust of joggend: V1′ – R1′ – V2′ – R2′ – V3′ – R3′ – V4′ – R3′ – V3′ – R2′ – V2′ – R1′ – V1′. Het resultaat zie je hier:

Door enkele stoorzenders (andere fluitsignalen) zijn we voor het langste stuk een minuut te vroeg vertrokken en hebben naast de minuut minder rust ook een minuut te veel ‘snel’ gelopen. Dit maakte de training nog iets zwaarder. Ik ben alvast blij dat mijn knie het uitgehouden heeft. Het was duidelijk dat een zachte ondergrond hiervoor veel beter is. Op de kleine helling met harde ondergrond in het midden van het park voelde ik ze wel en moest ik dubbel voorzichtig zijn. Na het intensieve werk hebben we in groep nog enkele minuten uitgelopen, deels op de Finse piste, deels op het gras binnen de atletiekpiste.

In het gesprek dat ik met iemand had na de training is het me duidelijk geworden dat looptrainingen moeten aangevuld worden met oefeningen “core stability”. Hier moeten we dan toch ook maar eens mee beginnen.

Lopen, Sport, Tempoloop, Training

Van duurloop naar tempoloop

5 januari 2016 Werner Een reactie plaatsen

Intussen is het het de tweede werkdag van het jaar is het hoog tijd voor een loopje tijdens de lunchpauze. Niettegenstaande ik nog steeds pijn voel aan mijn rechterknie (ter hoogte van de knieschijf), wil ik toch wat lopen. Sinds, en ook tijdens, de duurloop van zondag heb ik last van pijn. Deze pijn is bij elke stap voelbaar en maakt me toch wel wat zorgen. Tijdens het lopen zoek ik naar een loopstijl waar de pijn het minst van zich laat horen.

De looptrainingen met enkele collega’s tijdens de lunchpauze zijn voornamelijk bedoeld als rustige duurlopen of eventueel als herstellopen. Met dit idee ben ik vanmiddag dan ook vertrokken. Al van voor de eigenlijke start is er eentje gaan vliegen en lopen we met twee verder. De eerste kilometers verlopen vrij rustig, aan duurlooptempo.

Van in de buurt van het Arenbergkasteel gaat het tempo iets hoger liggen, maar blijft het wel stabiel (11,9 km/u). Dit is mijn verhoopt marathontempo. Langere duurlopen moeten dus eigenlijk trager afgelegd worden. Ongeveer halfweg ligt de zwaarste helling van de dag. Hier wordt er zelfs boven de 12 km/u gelopen. Aan de andere kan van de spoorweg lopen we deze terug naar beneden aan 12,6 km/u. De volledige weg langs de spoorlijn, zowel dalend als stijgend, blijven we deze snelheid aanhouden. Dit is niet meer een lange-duurloop-snelheid maar eerder een tempoloop.

Daarna volgen er nog enkele kilometers aan 4’40” min/km. De snelheid zit er duidelijk goed in. Ook in de laatste kilometers blijft de snelheid redelijk op peil. Het is daarmee niet het eerst geplande rustige duurloopje geworden, maar een mooi tempoloopje is ook altijd meegenomen. Hopelijk gaat de pijn in de knie snel weg en kan ik morgen terug vlot lopen tijdens de wekelijkse intervaltraining van DCLA.

Duurloop, Lopen, Sport, Training

Er zijn plezantere duurlopen

3 januari 2016 Werner Een reactie plaatsen

Na een rustdagje is het vandaag weer tijd om opnieuw sport in en uit te ademen. Allereerst is het tijd voor een veldloopwedstrijd voor Tibo en Tobi. Dit keer staat Grimbergen op het programma.

Na een vettige aanloop waar al meerdere lopers hun schoenen verliezen loopt Tobi zelfs helemaal vooraan. Niet veel later wordt hij al ingehaald door de uiteindelijke winnaar en favoriet. Toch blijft hij redelijk standhouden, maar moet de favorieten toch laten gaan. Tibo doet zijn uiterste best en volgt enkele plaatsen later. Uiteindelijk wordt Tobi zesde (derde keer op rij al) en wordt Tibo verdiend elfde.

Na het lange wachten op de prijsuitreiking (een stripverhaal) kunnen we terug naar huis rijden en is het mijn beurt om de sportieveling uit te hangen. Het weer is totaal omgeslagen. Het is intussen nat, zijnde lichte regen en wind. Het voelt totaal anders. De knieën laten zich voelen en de zin om te gaan lopen is al helemaal niet meer te vinden. Toch maak ik van mijn hart een steen en zonder veel nadenken op wat komen gaat, trek ik de deur achter mij dicht. De namiddag begin al over te gaan in avond en het dikke wolkendek zorgt ervoor dat dit nog sneller gebeurt.

Zoals gezegd vertrek ik zonder verstand en ik loop dan ook al in de verkeerde richting. In mijn hoofd heb ik een toer richting het kasteel van Horst gepland. De bedoeling is heel rustig lopen, liefst met een hartslag rond de 130 hs/min. Al gauw blijkt dit heel moeilijk. Enerzijds voel ik pijn in mijn rechterknie, waardoor ik allerlei loophoudingen uitprobeer om er zo weinig mogelijk last van te hebben. Anderzijds zijn er regelmatig hellingen of stukken met tegenwind waardoor ik zelden on de 140 hs/min kan blijven. De snelheid zit dan nog vrij goed.

Het weer wordt nog wat slechter (=natter) en donkerder, maar de pijn in de knieën wordt draaglijker. OP de vlakke stukken komt de hartslag opnieuw een beetje lager te liggen, maar onmiddellijk daarna is er weer een helling of zorgt de wind dat mijn motor opnieuw sneller moet pompen. Deze duurloop is allesbehalve een plezante uitstap. Toch wil ik niet de kortste weg naar huis lopen en beslis om hem te rekken tot de 21,1K. Hierdoor heb ik opnieuw enkele hellingen te verwerken.

Na bijna twee uur moeilijk lopen, kan ik eindelijk op ‘stop’ drukken en joggend verder naar huis lopen. Deze loop geeft me een beetje vertrouwen in mijn conditie, maar maakt me des te duidelijker dat het lichaam moet kunnen volgen. Mijn knieën hebben duidelijk rust nodig. Morgen wordt het de eerste werkdag van het jaar, maar het zal eentje worden zonder lopen.

Hesy's Blog